انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٤

[ انبيا و اوليا عين ذكر هستند كه فرمود : إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ

اوليا را دو مبين يك نور دان * تافته اين‌سو از آن خورشيد جان

5169 جملگان پرند از نور « 1 » جلال * هست اندر قالشان يك نوع حال

نان كه يك چيز است دارد نام‌ها * هر كسى نامى نهاد آن را جدا

يك به تركى يك به رومى بىعدد * كى شود معدود از اعداد احد

5172 هركه ديد او آن احد را بىحجاب * پيش او بسته نماند هيچ باب

نام را پيشش نماند اعتبار * بىدو آن يك را بگيرد در كنار

غير يزدان را نبيند در وجود * داند او هر چيز كآيد و آنچه بود « 2 »

5175 جنبش باشد ز حق در نيك و بد * صورتش آلت بود « 3 » پيش احد

گرچه آيد از زبان لفظ و بيان * در حقيقت هست از دل بىگمان

شد « 4 » زبان چون آلت اندر دست دل * پس ز دل دان جمله را بگذر ز گل

5178 تن بود همچون چراغ و نور دل * روشنى باشد ز دل نه از آب و گل

هستى تن همچون گل آمد يقين * دل درو نورى از آن خورشيد دين

نور دل باقى است آن را پاس دار * زانكه دل ماند مخلّد پايدار

5181 دايما حق مىكند در دل نظر * زانكه دل نور است و يزدان قرص خور

از نظر مقصود تاب وى بود * همچنان‌كه جسم از جان حى بود

در تن و در جان بود پرنور او * بلكه پر باشد از آن سفل و علو

5184 غير حق خود نيست چيزى در وجود * مىكند بر واصلان از لطف جود

حق محيط و نيست از چيزى جدا * زوست زنده هم زمين و هم سما

در همه اجزاى عالم آن حى است * جمله معدومات از آن قدرت شىء است

5187 مىشوند اشيا عدم هم ز امر او * بىحد و عد است قدرت‌هاى هو

جمله از وى زنده‌اند و بىخبر * همچنانك از آب ماهى اى پسر

هست رگها در تنت زنده ز جان * هم سر و هم پا و هم زانو و ران

5190 نيستند آگاه كز جان زنده‌اند * گرچه از جان تازه و فرخنده‌اند

زان بود آگاه زين عقل منير * دايم از عقلى تو آگاه و خبير

ور نباشد در تو عقل اين جسم تو * بىخبر باشد ز سرها اى عمو

5193 همچنين اجزاى هستى را بدان * زنده از حق آشكارا و نهان

( 1 ) - مج : آن نور ( 2 ) - مج : در وجود ( 3 ) - مج : « بود » افتاده ( 4 ) - اساس : سد