انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٧

[ حق تعالى جوينده را محروم نمىكند ]

كس نگفت اين و نگويد در جهان * كه چرا از كور شد آن مه نهان

5004 هركه جويان است گم كرده است چيز * خوار منگر زانكه هست او بس عزيز

گر نگشت از كس جدا جويان ز كيست « 1 » * هر دو چشمش روز و شب گريان ز چيست

پس يقين جوينده يابنده بود * جان او در وصل پاينده بود

5007 آنكه جانى داشت بازآيد به وى * مرده بايد تا شود زان زنده حى « 2 »

زانكه حى بوده است اول يك زمان * گشته مرده چون ز چشمش رفت جان

باز آن مرده شود زنده يقين * چونكه جانى بود او را پيش ازين

5010 آنكه بىجان بود و سنگ و خاك بود * يا فتاده خوار چون خاشاك بود

كى شود زنده كسى كو مرده نيست * كى شود صافى چو غير درده نيست

مرده بايد تا كند عيسى ورا * زنده از افسون و برخيزد به پا

5013 ور نباشد مرده زنده چون شود * اين بعيد است و محال اين كى بود

هركه زان دولت نبودستش نصيب * كى بجويد باز آن را از مجيب

چون نشد جانش جدا زان خوش‌لقا * كى بجويد آن وصال و ارتقا

5016 جان‌هايى كه « 3 » ازينجا زاده‌اند * زان لقا محروم و دور افتاده‌اند

هست گشته از بخارات زمين * نيست اندر جانشان نورى ز دين

همچو حيوانند زنده در جهان * قايم از خواب وز خور پير و جوان

5019 مثل حيوان عاقبت فانى شوند * خاك بودند و به اصل خود روند

بل بتر باشد ز حيوان مرگشان * گردد از دوزخ در آخر « 4 » برگشان

زانكه قدرت داشتند ايشان كزان * ره بريدندى به سوى ملك جان

5022 بودشان هم آلت طاعات و خير * مىتوانستند گردان سوى سير

امر حق را ترك كردند از شقا * از عمل فارغ شدند و از تقى

با وجود قدرت آن قوم لئيم * كاهلى كردند و شد جاشان جحيم

5025 پس ازاين‌رو خواندشان يزدان اضل * كه نبدشان وفق امر حق عمل

تا از آن علم و عمل كارى شدى * در ره حق آن عمل يارى شدى

لاجرم گويند در حشر و مآب * هر يكى يا ليتنى كنت تراب

5028 زانكه حيوان شد تراب و وارهيد * از عذاب و محنت دوزخ جهيد

( 1 ) - اساس : جويان كيست ( 2 ) - مج : زنده ز حى ( 3 ) - مج : كو ( 4 ) - مج : « در آخر » افتاده است