انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

[ در تفسير حديث : اوليايى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى ]

4914 وز علوم و فضل و نعمتهاى جان * كان بود بالاتر از ملك جهان

ليك خاص خويشتن را كبريا * هيچ ننمايد به كس دارد خفى

هم چنان كه پادشاهان جهان * شاهدان خويش را دايم نهان

4917 داشتستند از اميران و وزير * تا نبيندشان كس از برنا و پير

ملك و ماه و جاه و خلعت مىدهند * هر يكى را حكم و رتبت مىدهند

هركسى جويد ز شه كارى جدا * از بد و از نيك و از پير و فتى

4920 ليك نتوانند جستن از شهان * هيچ نوعى ديدن ايشان عيان

هركه گويد شاهد خود را نما * تا ببينم سر رود بىشك ورا

غيرت حق نيز بر مردان خود * هم برين ترتيب دان اى پرخرد

4923 هركسى را ديدن آن اوليا * نيست دستورى يقين دان از خدا

سالها مىخواست از يزدان كليم * كه به من بنما خضر را اى عليم

حق همىفرمود بگذر زين سؤال * دادمت علم و عمل هم قال و حال

4926 ملكت باقى و شاهى دادمت * تا فزودى بر همه در مرتبت

تا كه گشتى تو گزين انبيا * در جهانت شد چنين كار و كيا

شكر اين نعمت كن و چيزى مگو * بر چنين دولت رو افزونى مجو

4929 گفت موسى اين همه دادى مرا * ليك صبرم نيست پُرّم از ولا

عشق آن شه بىقرارم كرده است * سوز و شوقش خورد و خوابم برده است

در چنين سودا قوام افكنده‌اى * در دلم عشق ورا آكنده‌اى

4932 چون ز توست اين خواست و اين سودا مرا * از چه روى است اين عتاب و ماجرا

بس بگفت و بس شنيد از حق جواب * گه ز روى لطف و گاهى از عتاب

آخر او را حق ز رحمت داد داد * گفت اى موسى روان شو در گشاد

4935 رو ز شهر خويش و مىجو در سفر * از غم خويشان و امت درگذر

تا كه در غربت بيابى خضر را * بشنوى از وى كلام بكر را

دان كه هر جوينده يابنده بود * چون ز جان مطلوب را بنده بود

4938 خلعت ديدار از مردان رسد * آن‌چنان‌كه منصب از سلطان رسد

اين عطا نايد به تو از هر گدا * كى رسى از مفلسان اندر غنا

هركسى را داد حق كارى دگر * كار زرگر را نداند كفشگر