انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

[ هرچه اول نبود نيست خواهد شد از جمله زمين و آسمان و ما فيها ]

جمله را خواهد بدن آخر فنا * نيست ايشان را رهى اندر بقا

4683 جان‌ها كه بوده‌اند آنجا قديم * پيش ازين عالم در آن دريا مقيم

عالِم‌اند ايشان كه عالَم حادث است * آن جهان باقى و دايم ماكث است

وان گروهى كز بخار عالم‌اند * گرچه در دنيا ز نسل آدم‌اند

4686 گر شدى هريك نبينى را مطيع * پندشان را نيك گشتندى سميع

از نماز و روزه و ذكر آن فريق * مىشدندى جمله زين معنى مفيق

چون نكردند آن و نشنيدند پند * جمله ماندند اين طرف در غل و بند

4689 پس در آخر حشر گردند اين گروه * تا كند جلوه بر ايشان آن شكوه

نيك و بد آنجا عيان پيدا شوند * نيكوان و الا ، بدان رسوا شوند

طالحان را جا شود قعر جحيم * صالحان را قصر و رفعت در نعيم

4692 دامن مردان اگر گيرند سخت * آن بدان را هم رسد اين نوع بخت

حالت بدشان شود آخر نكو * آورند از جان به سوى قبله رو

ديده‌هاى كورشان بينا شود * كارهاى زشتشان زيبا شود

4695 كار جمله نيك همچون زر شود * آن دل چون سنگشان گوهر شود

آنكه شد مقبول مردان خدا * هرچه جويد « 1 » يابد اندر دو سرا

آنچه او را حاصل آيد زان شهان * كى توان آورد در شرح و بيان

4698 كس مگر آن را ببيند بىحجاب * چون خدا بر وى كند اين فتح باب

پس ولىاى را طلب كن در جهان * بو كه اندر دستت افتد ناگهان

گر ترا در جان بود تمييز راست * نيك دانى كيست كو مرد خداست

4701 در ميان مردمان آن مرد را * دانيش نيكو و بگزينى چو ما

همچو صراف نكو اندر جهان * نقد را از قلب بشناسى عيان

زر كه لحم‌آلود گشت و شد سياه * صافيش دانى يقين بىاشتباه

4704 همچنان‌كه خويش يا فرزند تو * كو بود هم يار و هم پيوند تو

گر بگرداند به قصد آن « 2 » جامه را * تا تو نشناسى ورا زان جامه‌ها

كى غلط افتى چو بينى دانيش * بلكه خوانى پيش خود بنشانيش

4707 گر به صد صورت نمايد خويش را * نيك داند مرد حق درويش را

همچو مولانا شه شاهان دين * قطب قطبان لب ارباب يقين

( 1 ) - مج : خواهد ( 2 ) - مج : او