انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٩

[ در بيان اينكه ازين خودى بايد مردن و در تفسير حديث : الناس نيام . . . ]

بنگر اندر مرگ عين زندگى * در فناى هست خود پايندگى

نيست مىشو پيش شيخ رهنما * تا ازو هستى بيابى در بقا

4590 مىكش از وى نور دانش دم‌به‌دم * تا رهى ز اضداد اين شادى و غم

تا رهى از گرم و سرد « 1 » اين جهان * بىضد و بىند شوى آن‌سو روان

همچو سنگ لعل خوش زان آفتاب * هر دمى بپذير رنگ و نور و تاب

4593 تا شوى مبدل ز نورش دم‌به‌دم * لعل گردى اندر آخر زان كرم

نى كه هر دم مىرود سنگى ز سنگ * مىبرد از تاب خور انوار و رنگ

هم تو از انوار « 2 » مردان خدا * لعل مىشو تا شود سنگى فنا

4596 نور را چون لعل دان اى مرد خام * سنگى نفس خودت را چون ظلام

چون پذيرى نور را از خور « 3 » تمام * همچو خور كل نور گردى بىغمام

علمشان را وصل كن در علم خود * تا شود افزون از آن دانش خرد

4599 دايما مشغول ايشان شو ز جان * ترك خود كن تا شوى بىخود روان

زين خودى خويشتن كلى ببر * تا كه گردى بىصدف زان بحر در

چون درختى را موصل مىكنند * طعم آن دو يك بود اى ارجمند

4602 هر دو يكسان مىدهد در باغ بر * فرق نبود اندر آن هر دو ثمر

پس تو مىبايد كه عين او شوى * يك صفت گردى ز خود بيرون روى

تا نگردى كل فنا از خود تمام * كى نمايد ماه معنى بىغمام

4605 تا نگردى او تو خامى اين طرف * عين او شو تا بيابى آن شرف

تا دوى خيزد نماند غير يك * تا شوى صافى رهى از درد شك

تا نگويد جان انا الحق در وصال * دان كه دورى زان جمال وزان كمال

4608 تا نگردى عين او راه اندرى * كى رسى در وى چو از خود نگذرى

تا چنين رتبت نيابى از خدا * پس يقين دان كز خدايى تو جدا

ضد و ند را چون به بىچون راه نيست * هركه زان بيرون نشد آگاه نيست

4611 محو او بايد شدن تا وارهى * ورنه زان منزل بمانده در رهى

سر اين معنى ز خلقان هست دور * زانكه بىحظاند ازين همچون ستور

با ستور از كاه و جو گو اى پسر * چونكه جمله زنده‌اند از خواب و خور

4614 نيستشان حظى ز نعمتهاى خلق * لايق كاه است و جو آن كام و حلق

( 1 ) - مج : گرم سردى ( 2 ) - مج : هم تو نيز از تاب ( 3 ) - مج : حق