انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٦

[ در بيان آنكه شعر اوليا تفسير قرآن است ]

همچو گردى عمر را بر باد داد * هيچ از آن غم مىنخواهد گشت شاد

4530 كور محروم است از حسن جهان * هست از وى جمله خوبىها نهان

كور را خود جاى در سجين بود * عكس او بينا به عليين رود « 1 »

آن بود علوى و اين سفلى و دون * آن عزيز و اين ذليل و سرنگون

4533 آن كند جولان به ميدان حيات * اين بود نالان ز طوفان ممات

آن بود بحر عذاب موج‌زن * اين بود اندر عذاب حبس تن

آن رود همچو ملك بالاى عرش * وين بماند بر زمين در چاه فرش

4536 آن خورد اندر جنان خمر طهور * وين خورد اندر جهان كَه چون ستور

آن رود مانند عيسى بر سما * وين بماند در زمين چون چارپا

آن شود در ملك سرمد پادشاه * وين بماند در شقاوت بىپناه

4539 آن كند بر مردمان رحمت ز جود * وين زيد اندر بلا كور و كبود

آن خورد نعمت ز خوان جاودان * وين چرد اندر زمين همچون خران

قسم آن از حق چنان و قسم اين * دوزخ سوزان چو ابليس لعين

4542 گفت حق نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ * يك بود مانند سر يك همچو دم

دُمّ باشد پست اندر پايگاه * سر بود بالا و رويش در إله

گفت ما گرچه مكرر مىشود * بهر تاكيد آن مقرر مىشود

4545 زانكه نسيان آدمى را غالب است * جز بر آن شاهى كه حق را طالب است

چونكه او آن گشت ناسى چون بود * او ز سلك ناسيان بيرون بود

عين آن گشتست از آن نبود جدا * هست در جسمش « 2 » چو جان نور خدا

4548 كس بگويد نور را رو نور شو * يا بگويد حور را هين حور شو

يا بگويد آب را كه آب شو * يا بگويد خفته را در خواب شو

باشد اين تحصيل حاصل زين گذر * تا برى اندر جهان كارى به سر

[ در بيان آنكه شعر اوليا تفسير قرآن است ]

[ در بيان آنكه شعر اوليا تفسير قرآن است ]

در بيان آنكه شعر اوليا تفسير قرآن است . زيرا مضمون قرآن « 3 » مدح نيكان و ذم بدان است . و جزاى نيكان جنت است و جزاى بدان دوزخ . من اوله الى آخره بيان اين معنى است و شعر اوليا شرح آن است ، به خلاف شعر شعرا كه همه مدح « 4 » اهل دنياست ، و مبالغه دروغ ؛ در حق هر يكى ازيشان يك چيز را صد

( 1 ) - مج : بود ( 2 ) - مج : چشمش ( 3 ) - مج : قرآن است و ( 4 ) - مج : « مدح » افتاده است