انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٩٩

[ طالبى كه از خود فنا شد ، بنده نماند ، خدا ماند و همه كارهايش از خدا باشد ]

4359 كيست حسنش را محب‌تر در جهان * او بود بگزيده پيشش بىگمان

زان دل مؤمن بود منظور حق * كه نباشد اندرو جز نور حق

غير آن دل از خدا بيگانه است * زانكه اندر دام و بند دانه است

4362 هست دنيا دام و دانه ذوق‌هاش * خلق اندر دام مانده مبتلاش

مبتلاى منصب و كالا و زر * جملگان را برده آن سودا ز سر

غرق اين درياى مظلم گشته‌اند * خويشتن را اندرين غم كشته‌اند

4365 كسب ما چند است و امشب چه خوريم * حظ خود از ترش و شيرين چون بريم

گه به كام از كسب و دلشاد از مراد * گاه پر از غم ز بىكسبى و زاد

گاه ترسانند از مرگ و عذاب * چون شود احوال ما وقت حساب

4368 كار او دارد كه جويان حق است * در طلب از سابقان او اسبق است « 1 »

گشته فارغ از چنين انديشه‌ها * ايمن و بىخوف از رنج و بلا

شاكر و ذاكر در آن ظل ظليل * گشته از خوبى انيس آن جليل

4371 حق جميل است و محب للجمال * هركه حق را يافت ماند بىزوال

پس دل مؤمن از آن مطلوب اوست * كه هميشه دوستى حق دروست

در دلى كه نيست آن مهر و ولا * هيچ‌گونه ننگرد در وى خدا

4374 جويد آن دل را كه جويانش بود * خواهد آن را كز ازل آتش بود

همچنان‌كه خلق پويان مىشوند * دوست را هر سوى جويان مىشوند

قدر رغبت با كسان رغبت كنند * چون نبينند آن ز خود « 2 » نفرت كنند

4377 با چنين نقص و فنا هر آدمى * چون نبيند حب نجويد همدمى

چونكه مهر و قدر خود بيند رود * سوى هر يار و به وى همدم شود

چون نبيند از وى آن گردد نفور * همچنان‌كه ديو بگريزد ز حور

4380 هيچ آن‌كس را نيارد در شمر * هم نخواهد كافكند به روى نظر

همچنين مىكن قياس اين حال را * ترك كن اينجا تو قيل و قال را

حال خود را بين كه نقدى يا كه قلب * اندر آن بيشه چو شيرى يا چو كلب

4383 قدر ميلت قدر دارى آن طرف * هر كرا ميلش فزون يابد شرف

و آن‌كسىكه گشت كلى ميل او * غير ميلان نيست به روى تاى مو

سر به سر هستى او ميلان شده است * اين‌چنين كس دان كه از خاصان بدست

( 1 ) - مج : سابق است ( 2 ) - مج : ز هم