انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٩٨

[ طالبى كه از خود فنا شد ، بنده نماند ، خدا ماند و همه كارهايش از خدا باشد ]

4332 مرد حق را دايما سير آن بود * سير او بىحد و بىپايان بود

سير او بعد از اجل باشد چنان * كه بدش پيش از اجل اندر جهان

زانكه صنع حق ندارد منتها * دم‌به‌دم بيند جهانى نو جدا

4335 بعد مردن خود نمىماند عمل * آن چه‌سان سير است بين بعد از اجل

پس يقين دان بىعمل سيران بود * جان‌ها را بىبدن جولان بود

آن گروهى را كه شد اين حال نقد * خوش گشاده شد عقيده‌شان « 1 » ز عقد

4338 موت قبل الموت اينجاشان نمود * حق بر ايشان اين در دولت گشود

بىزراعت تخم دولت كاشتند * بىدرودن كشت را برداشتند

شرح اين را گر كنم حيران شوند * همچو مجنون بىسر و سامان شوند

4341 رمز گفتم هركه او را فهم هست * دل بر آنچه مىببايد بست بست

وان عمل را چون نباشد اعتقاد * هست بىحاصل چو خيك پر ز باد

ور بود هر دو به هم بهتر بود * با عقيده آن عمل درخور بود

4344 هر دو را يك حكم باشد پيش حق * صدق چون تمر و عمل همچون طبق

پيش شاهان برطبق نعمت برند * تا عوض سيم و زر و خلعت برند

ور برندش بىطبق مردود نيست * زانكه رد آن ز حق موعود نيست

4347 معتقد را داده وعده كردگار * كو بود مقبول در روز شمار

كه به ايمان آخر او ملحق شود * پيش ذريات اهل دل رود

شخص با ايمان رسد در اوليا * چون بود ايمان و صدقش بىريا

4350 گفت أَلْحَقْنا بِهِمْ اندر كلام * چون بود ايمان رسد مؤمن بكام

اصل ايمان است چون آن اصل هست * جاى او بالا بود دايم نه پست

در عمل باشد به ايمانش قرين * چون ملك پرد به چرخ هفتمين

4353 اعتقاد راست منظور خداست * از چنان دل نور حق خود كى جداست

آينه حق است بىشك اعتقاد * كاندرو بيند رخ خود آن جواد

پس بود آن آينه مقصود « 2 » او * كه همىبيند جمال خود درو

4356 زان گزيند بر همه درويش را * كه بود خواهان هميشه خويش را

مرد درويش آينه يزدان بود * حسن حق زان آينه تابان بود

يك بود آئينه و آئينه‌جو * زانكه غير خود نمىبيند درو

( 1 ) - مج : زان ( 2 ) - مج : معشوق