انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

[ طالبى كه از خود فنا شد ، بنده نماند ، خدا ماند و همه كارهايش از خدا باشد ]

اعتقاد پاك را دل دان يقين * گرچه دل گفته است رب العالمين

لفظ دل فرمود و بودش زان مراد * اندرون شخص حق را اعتقاد

4308 پس عقيده راست دار اندر سلوك * تا شوى آخر ز سلك آن ملوك

اعتقاد اندر دلت حق مىنهد * تا ترا از باغ جان برها دهد

برخورى از خود چه دارى اعتقاد * يا بى از حق صد نوال و افتقاد

4311 اين عمل فرع است و اصل آن اعتقاد * اين عمل همچون تن و جان اعتقاد

جسم زنده دايما از جان بود * جسم بىجان بىگمان ويران بود

اعتقادت چون نباشد آن عمل * دان كه مردود است چون سيم دغل

4314 ز اعتقاد و صدق و طاعت‌هاى ما * مىشود مقبول پيش كبريا

اعتقاد بىعمل آيد به كار * باشد آن را قدر نزد كردگار

مركب آمد اعتقاد و جهد زين * شرح اين بشنو كه تا گردد مبين

4317 اسب بىزين بر نشستن مىتوان * رفتن از منزل به منزل خوش‌روان

ليك خود بر زين اگر گردى سوار « 1 » * ره نبرى هيچ‌گون مانى ز كار

ور بود هر دو يقين بهتر بود * اسب را چون زين بود بافر بود

4320 چون گواه است اين عمل بر اعتقاد * هست عالم بر همه رب العباد

بىگواهى عالم است اسرار را * خيرها بخشد به حشر ابرار را

از خدا خود كى بود « 2 » پوشيده چيز * پيش او پيداست هر خوار و عزيز

4323 بىتن و هستى شود او را سفر * در جهان جان به سوى آن مقر « 3 »

از عمل مقصود آمد اعتقاد * تا شود افزون درون اين عباد

تا شود پرورده آن از فعل خير * تا عقيده بىبدن آيد به سير

4326 همچو طفلى كو بريده شد ز شير * گرددش در نان و در طعمه مسير

تا خورد صد گون طعام و نعمت او * تا شود بىشير مادر لقمه‌جو

سير صد نوع است يك نوعش مدان * مىنمايد سير تن با سير جان

4329 سوى هر حظى بود سيرى دگر * سير زرگر كى بود چون كفشگر

سير ظالم در بدى و سير عدل * هست اندر نيكوى و نشر فضل

چون نظر بخشد خدا بينى تو آن * پس نظر خواه از خدا دايم ز جان

( 1 ) - مج : دارى سوار ، اساس : كردى سؤال ، هيچ‌كدام مفيد معنى نيست ، پس به صورت مندرج در متن تصحيح شد . ( 2 ) - مج : شود ( 3 ) - اين بيت بعد از دو بيت ديگر در مج آمده است .