انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

[ طالبى كه از خود فنا شد ، بنده نماند ، خدا ماند و همه كارهايش از خدا باشد ]

اندرين بودم كه ناگه حق به من * روى بنمود و شدم پاك از محن

4203 غصه و رنج و محن ناچيز شد * گرچه جان در صد غم و صد رنج بد

رنج و غم كل رفت و شادى رو نمود * حق ز رحمت بر من آن در را گشود

شد مرا معلوم و دانستم يقين * كز جدايى بود جان اندوهگين

4206 چون به حق پيوست از غم پاك شد * از زمين وارست و بر افلاك شد

جان‌ها در غم ازآن‌رو خسته‌اند * كين طرف در دام دنيا بسته‌اند

بىخدا جانهاى خلقان در غم‌اند * جملگان اندر فراقش بر هم‌اند

4209 دست بر اسباب دنيا مىزنند * هركسى بر گرد چيزى مىتنند

از علاج جان چو طفلان غافلند * لاجرم جمله چو حيوان آفل‌اند

درد جان از بعد حق آمد يقين * تا نگردد جان به وصل حق قرين

4212 رنج و غم از جان نخواهد گشت دور * پس ز غير حق شدن بايد نفور

جوى حق را تا رهد جانت ز غم * تا شفا يابد ز هر رنج و الم

خود چه سحر است اينكه مىدانيم ما * كين طرف رنج است و آن‌سو گنج‌ها

4215 داد حق قدرت كه ما سويش رويم * همچو تيرى آن طرف پران شويم

مانده در جسميم و بسته در ظلام * مىكنيم افغان و زارى زين سقام « 1 »

خيره و حيران درين حال اى عجب « 2 » * اين چه‌سان بند است بر مردم ز رب

4218 قدرت و عجزى به هم در يك محل * دست و پايش سخت مانده در وحل « 3 »

دارد آن قدرت كز آنجا بگذرد * خويشتن را در مقام خود برد

با چنان قدرت عجب اين عجز چيست * گرنه سحر است آن بگو منعش ز كيست

4221 پس ببايد راه زارى را گرفت * دايماً از صدق بارى را گرفت

با دل پرسوز و چشم اشك‌بار * ناله كردن با خدا ليل و نهار

تا كند رحمت و زان بند عظيم * وارهاند از كرم رب كريم

4224 جويد او قوّت كه برد راه را * خواند اندر هر قدم اللّه را

تا ز رحمت حق ورا قوت دهد * تا به عون حق قدم در ره نهد

چون بدان قوّت رود در راه راست * شكر حق گويد كه توفيق از خداست

4227 سود خود را از خدا داند يقين * وان زبان را بيند از نفس مهين

خير و طاعت را ز حق داند مدام * جرم و عصيان را ز نفس خويش كام

( 1 ) - سقام : بيمارى ، دردمندى ( 2 ) - مج : حال عجب ( 3 ) - وحل : گل و لاى ، منجلاب