انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

[ طالبى كه از خود فنا شد ، بنده نماند ، خدا ماند و همه كارهايش از خدا باشد ]

او رسول است ار به ظاهر امت است * بلكه خود رهبر به سوى رويت است

4176 هركه حق را يافت و اندر حق رسيد * بىحجاب آن لطف و خوبى را بديد

گشت مظهر او خدا را در جهان * زو شود پيدا سر پنهان عيان

پاك شد جانش سراسر از خودى * وارهيد از قيد نيكى و بدى

4179 عالم بىچون بود ميدان او * گوى بىدستى برد چوگان او

نطق او از حق بود در گفت‌وگو * خوب باشد نيك و بد كآيد ازو

از نبى بشنو كه ينطق عن هوا * وحى دان پس هرچه گفت آن مصطفى

4182 هرچه گويد مرد حق از نيك و بد * باشد آن جمله ز گفتار احد

گر همىخواهى كه گردى همچنان * بگذر از صورت سوى معنى بران

تا كه بند صورتى و گفت‌وگو * ماه بىچون كى نمايد با تو رو

4185 درد بايد تا رسد درمان ترا * جان فدا كن تا رسد « 1 » جانان ترا

بگذر از يك دانه تا خرمن برى * بهر يك حبه عوض صد من برى

عمر فانى چون شود صرف آن طرف * عمر باقى آيدت با صد شرف

4188 عمر معدودت ز حق بىعد شود * ترك حد گو تا عطا بىحد شود

لطف و جود بىحد از افضال اوست * نوربخش جان‌ها اجلال اوست

از چنان لطف و كرم غافل شوى * زان چنين دربند هستى خودى

4191 دور از آن گنجى از آن ماندى به رنج * درنگر كاندر چه‌اى خود را بسنج

مىزيى در رنج و غم كور و كبود * روز و شب اندر زيان بىهيچ سود

جد ما سلطان بهاء الدين ولد * نور نور و سر پنهان احد

4194 آنكه بود او سرور مردان حق * شاهيش اينجا نشد بود از سبق

در فنون و علم و تقوى بىمثال * بوده اندر هر فنى او را كمال

گفت بودم در غم و رنج و بلا * سينه‌ام شد پر ز ظلمت از عنا

4197 خيره ماندم گرچه رو گشتم چنين * غرقه رنج و بلا مانده حزين

دفع مىجستم زهر اسباب من * تا رهم از غصه و رنج و محن

بوكه گردم جمع و اين « 2 » غصه رود * ناخوشىام با خوشى مبدل شود

4200 پس بگفتم دل ز عالم بركنم * نيست گردم ز آنچه بر وى مىتنم

آن‌چنان گيرم كه مرگ من رسيد * خواست را بايد ز هر كامى « 3 » بريد

( 1 ) - مج : شود ( 2 ) - مج : جمع اين ( 3 ) - مج : كارى