انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٧٥

[ در بيان آنكه طالب بايد دائما در سير رو به كمال رود ]

سبزه‌ها و غنچه‌هاى پرثمار * خوان‌ها و نقل‌هاى بىشمار

3777 صد چنين منزل ببينى در سفر * تا بدان منزل كزان نبود گذر

منتهاى منزل جان آن بود * چون رسى مقصود دل حاصل شود

هرچه در ره ديده باشى اى جوان * كم ز يك برگت نمايد پيش آن

3780 چونكه منزل‌هاى راه اين‌سان بود * بىشك آن منزل دو صد چندان بود

صد چه باشد يا دو صد كان بىحد است * پيش آن علم اين همه چون ابجد است

ابجد آمد همچو در سوى علوم * جز كريمى كى رود در آن كروم « 1 »

3783 آخرين منزل بود آن باغ و راغ * دو جهان را روشنايى زان چراغ

اين چراغ آسمان گشته است شمس * وان بود بيرون ز غد وز يوم و امس

خود غريبى در جهان چون شمس نيست * نور ازو بر ، اندر آن درگاه ايست

3786 شمس در خارج اگرچه هست فرد * مىتوان هم مثل او تصوير كرد

ليك آن شمسى كزو شد هست اثير * نبودش در ذهن و در خارج نظير

در تصور ذات او را گنج كو * تا درآيد در تصور مثل او « 2 »

3789 آفتاب عشق را چرخى جداست * چرخ آن خورشيد جان اولياست

در جهان تابد ازيشان روشنى * جان از آن جانى نمايد تن تنى

هستى عالم از آن خور ذره‌اى است * هم ز بحرش دو جهان يك قطره‌اى است

3792 جمله چون‌ها هست از آن بىچون شدست * او قديم و اين جهان اكنون شده است

هرچه آن حادث بود فانى شود * مرد دانا سوى حادث كى رود

دايما ميلش بود سوى بقا * باشدش هر دم « 3 » ز يزدان ارتقا

3795 زان فزون گردد وزين كم هر نفس * رو نهد از خاك دريم هر نفس

تا مقيم بحر گردد همچو حوت * تا شود جانش ز زمره لا يموت

زين خودى ميرد شود زنده خدا * چون چنان گردد شود بنده خدا

3798 اين‌چنين باشد سلوك سالكان * گر نورزى اين شوى از هالكان

جمله اجزاى زمين و آسمان * حمد حق گويند پيدا و نهان

جز خدا تسبيح ايشان نشنود * يا ولىاى كو به حق محرم بود

3801 بشنود با نور حق آن راز را * آن‌چنان آواز بىآواز را

( 1 ) - مج : كريم ( 2 ) - سه بيت اخير از مثنوى معنوى است ( 3 ) - مج : دايم