انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٧١

[ موقن به وعده خدا شاد از رنج است ]

مىبرد در رنج طاعت راحتى * ايمن و فارغ ز خوف آفتى

3684 لذت موعود نقدش مىرسد * مىشود دلشاد جانش در جسد

هرك را افزون يقين دينش فزون * دارد او لذات بىحد در درون

بيند او در خود بهشت جاودان * پر ز انعام وز لطف بىكران

3687 اين و صد چندين بهر لحظه يقين * مؤمن اندر خويشتن بيند مبين

هر دو عالم يك شود در پيش او * گردد او يك بين نبيند هيچ دو « 1 »

در جهان وحدت او را جا شود * بىخود او آنجا مسيح‌آسا شود

3690 ذات مسش زر شود ز اكسير جان * نقد « 2 » زرش يك بود با زر كان

هر دو را يكسان بود قدر و بها * نيست اين پوشيده بر اهل نها

در نمكسارى كه حيوان اندرو * اوفتاد و شد نمك از پشت و رو

3693 دارد او حكم نمك در خاصيت * هر دو را دانند يكسان ماهيت

همچنين ز اكسير حق هر آدمى * كو مبدل گشت و شد باز آن دمى

بىگمان او را همان « 3 » دان بىدوى * نور حق شد رفت از وى آن توى

3696 هم همان نورش بود كو بود آن * از قدم تابان ز شمس لامكان

نيست فرقى در ميان هر دو نور * آنكه دو ديد احول است و بىحضور

چونكه هيزم بعد سوزش گشت نار * عين آتش باشد او اندر شمار

3699 گفتن منصور انا الحق اين بود * فكر مىكن تا ترا آن حل شود

چون شود حل بر تو اين سر حل شوى * گرچه خمرى اندر آخر خل « 4 » شوى

پس شوى « 5 » نعم الادام اى نيكنام * ذات تو گردد حلال بىحرام

3702 گر نجس باشى شوى طاهر ز خود * نيك گردى گرچه هستى دون و بد

سيئاتت كل حسن گردد عيان « 6 » * ذره تو خور « 7 » شود بر آسمان

وصف ذاتت مىنگنجد در زبان * كى بگنجد بحر اندر ناودان

3705 شد بيان چون ناودان و آن بحر ژرف * مىنگنجد در ظروف خرد حرف

قطره‌اى پر كرد عالم را ز خود * تا كه شد زنده ازو هر نيك و بد

كل عالم چونكه پر گشتست از آن * كى بگنجد بحر در جزو جهان

( 1 ) - مج : رو ( 2 ) - مج : نرخ ( 3 ) - مج : همى ( 4 ) - خل : سركه ( 5 ) - مج : سوى ( 6 ) - مج : از آن ( 7 ) - مج : چون