انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

[ موقن به وعده خدا شاد از رنج است ]

يا كه « 1 » ذوق اين نعم در پيش آن * نعمت باقى كه هست اندر جنان

3633 هست دون و ناپسند و بس حقير * همچنان‌كه پيش لوزينه « 2 » است سير

نى كه دنيا را لعب فرمود حق * زانكه دنيا پيش عقبى بدخلق

نى كه « 3 » دنيا را به عقبى نسبتى * پيش آن رحمت بود اين محنتى

3636 هست عقبى آب صافى دين چو درد * آن چو خورشيد است و اين چون ذره خرد

قطره زان دريا بدان آمد كه تا * رو نهيد از جان سوى بحر بقا

فهم آن دريا ازين قطره كنيد * دل ازين خشكى دنيا بر كنيد

3639 چونكه اين خشكى ز قطره زنده شد * همچو جنت تازه و فرخنده شد

زشت ز آسيبش چنين زيبا نمود * كز لطافت جمله دل‌ها را ربود

پس چگونه باشد آن بحر حيات * كه رسد « 4 » از قطره‌اش چندين صلات

3642 تا شوى جويان « 5 » آن از جان و دل * مهر دل را بركنى زين آب و گل

اندر آن دريا روى چون اوليا * تا شود ملكى ترا بىمنتها

كانبيا را بوده است از داد حق * از وراى آسمان نه طبق

3645 شاهيئى در ملك جنت جاودان * صف زده حوران « 6 » در آن چون بندگان

نعمت بىحد و بىعد اندرو * زير هر قصرى روانه چار جو

شهد و شير و خمر و آب چون زلال * حاصل آنجا هرچه خواهى از منال

3648 هركسى را لايقش نعمت بود * كى به كهتر نعمت بهتر شود

نعمت اعلا كه قوت اولياست * كان وراى عرش و فرش است و خلاست

اهل اين عالم چو طفلان رهند * از چنان خوان و نعم بىآگهند

3651 نفى آن را گر كنند ايشان رواست * زانكه آن نعمت نصيب اولياست

نفى كى گردد خود آن از نفى تو * عيب بر خود نه بجو آن را نكو

بلكه مىگو صد چنان است و فزون * حالت مردان بود برتر ز چون

3654 ما « 7 » از آن محروم و اين از جرم ماست * كى بود در ارض آنچه بر سماست

اين قدر هم كارض دارد از نبات * ز آسمان است آن نوا و آن حيات

جرعه‌اى زان جام اين‌سو ريختند * قطره‌اى زان يم به خاك آميختند

( 1 ) - مج : باز ( 2 ) - لوزينه : باقلوا ( 3 ) - مج : نيست ( 4 ) - مج : رسيد ( 5 ) - مج : جوياى ( 6 ) - مج : حورا ( 7 ) - مج : كل