انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٨

[ موقن به وعده خدا شاد از رنج است ]

3606 اندر آخر چون شود بيزار از آن * گردد از حسرت دو دست خود گزان

آنكه دانست اينكه نور از خانه نيست * اندرين خانه نكرد او هيچ ايست

نور را دانست از آن خورشيد جان * نى ازين پرخار ديوار رزان

3609 كين چنين ديوار گِرد باغ دل * بهر پرده كرده‌اند از آب و گل

تا نيابد « 1 » هركسى ره سوى باغ * بهر طوطى شد شكر نى بهر زاغ

زاغ را قوتش بود زيل و چمين « 2 » * سوى گورستان پرد در هر زمين

3612 در چنان باغى كه آن جانى بود * جويهايش آب حيوانى بود

كى بود هر مرغ را آنجا رهى * جز ملك را كى بود بالا رهى

عيسىاى بايد كه بر چارم سما * بر شود گيرد مقام و باش و جا

3615 بلبلى بايد كه بر گلزار جان * خوش سرايد پيش گل اسرار جان

در چنان باغى كجا ره زاغ را * راه نبود جز شه ما زاغ را

اهلِ گل زاغ‌اند و اهل دل هما « 3 » * ديو را كى ره بود سوى سما

3618 ور رود اختر زند بر وى سنان * گويدش رو اندر آن پستى بمان

تا كه تسبيح ملايك را به گوش * نشنوى زانكه نه‌اى لايق مكوش

اندر آن پستى فرورو سرنگون * چون ز دونانى روان شو سوى دون

3621 جنس با جنس است لايق در جهان * كافر اندر نار و مؤمن در جنان

نيست قابل هركسى آن نور را * حور بايد تا گزيند « 4 » حور را

از بدى شو پاك و آنگه جو وصال * زانكه بد دور است از نور جلال

3624 عيش پاكان راست آنجا ليك تو * زشت و ناپاكى ندارى ره به دو

هيچ از آن عالم ندارد چاشنى * زانكه هستى غرق در ما و منى

چاشنى آنجاست ليكن از خرى * نيستى قابل كزان نعمت خورى

3627 چاشنى طفل از شير است پس * نيستش بر « 5 » نان و نعمت دسترس

حظ ندارد هيچ از خوان و نعم * هست پيشش نعمت عالم نقم

مىنخواهد چيز ديگر غير شير * چون ز نعمتها نگشتست او خبير

3630 عاقلان را لذت از نعمت بود * شير طفلان پيششان نقمت بود

بىعدد دارند لذت از نعم * مىكنند از ذوق و لذت پرشكم

( 1 ) - مج : نيايد ( 2 ) - زبل و جمين . زبل : زباله ، جمين : سرگين ، بول ، غائط ( 3 ) - مج : سما ( 4 ) - مج : گزينند ( 5 ) - مج : در