انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

[ در توصيف پنج حس ظاهر و پنج حس باطن آدمى ]

چون نماند سر شود اين تن خراب * پس ز سر زنده بود هر شيخ و شاب

شرح دارد اين ولى من بس كنم * تا از آن كاولىتر آمد دم زنم

3477 در تن همچون كه قصرى شسته تو * گرد قصرت ده دريچه اى عمو

مىكنى فرجه ز هريك در جهان * باغ ديگر در تماشا غير آن

وانگهى اين قصر در حكمت روان * هر كجا كه خواهيش گردد دوان

3480 نقد اينجا در چنين قصرى مقيم * همچو شاهان خوش نشسته‌اى سليم

شكر اين را گر گزارى آن طرف * صد چنانت آيد از يزدان شرف

در چنان قصرت دهد بهتر ازين * باغ‌ها و بوستان‌هاى گزين

3483 كين بود فانى و آن باقى مدام * شرح آن دولت نگنجد در كلام

چاشنىء ز ان جهان آمد رسول * تا ازين آن را كنى از جان قبول

تا كه گردى طالب اصلى كه اين * همچو قطره است اندر آن دريا يقين

3486 حس و عقل و جان و انوار عجب * داد حقت تا كنى او را طلب

چند دانه گندم از خرمن به تو * زان نمودارت رسيد اينجا ز هو

تا شوى عاشق بر آن خرمن ازين * بهر آن مطلوب آرى رو به دين

3489 راه آن دين است چون در دين روى * سوى آن سلطان سلطانان شوى

هركه عاقل بود ازين آن را شناخت * اسب همت را سوى آن شاه تاخت

وانكه جاهل بد بدين مغرور شد * رو بدين آورد و از حق دور شد

3492 گشت قانع او بدين اندك ز جهل * جستن بسيار را بگرفت سهل

اين ندانست از خرى كان راز وى * خواهد آخر بستدن يزدان حى

زين قدر آخر شود محروم او * بينوا ماند كند از غبن مو

3495 دست‌هاى خود گزد از فوت آن * نى يعض الظالم آمد در بيان

گويد از حسرت به خود از غبن اين * كه چرا غافل بدم از راه دين

مىتوانستم شدن سوى نعيم * چون نرفتم شد سزاى من جحيم

3498 نوحه‌اش آنجا ندارد هيچ سود * ماند اندر حال بد « 1 » كور و كبود

اين عطاها حق از آن دادت كه تا * طالب او گردى و جويى ورا

زندگى « 2 » بسيار را دانى به عقل * پس كنى ز اندك سوى بسيار نقل

3501 تا بدانى علم و اسرار ورا * تا ببينى لطف و انوار ورا

( 1 ) - مج : « بد » افتاده است ( 2 ) - مج : ز اندكى