انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٩

د - بيان داستان

چارقت دوزم كنم شانه سرت * جامه‌ات شويم شپشهايت كشم

شير پيشت آورم اى محتشم * ور ترا بيماريى آيد به پيش

من ترا غمخوار باشم همچو خويش * اى فداى تو همه بزهاى من

وى به يادت هىهى و هيهاى من * زين نمط بيهوده مىگفت آن شبان

گفت موسى با كيستت اى فلان * گفت با آن‌كس كه ما را آفريد

اين زمين و چرخ ازو آمد پديد * گفت موسى هاى خيره‌سر شدى

خود مسلمان ناشده كافر شدى * اين چه ژاژ است و چه كفر است و فُشار

پنبه‌اى اندر دهان خود فشار * گند كفر تو جهان را گنده كرد

كفر تو ديباى دين را ژنده كرد * گر نبندى اين سخن تو حلق را

آتشى آيد بسوزد خلق را * گفت اى موسى دهانم دوختى

وز پشيمانى تو جانم سوختى * جامه را بدريد و آهى كرد تفت

سر نهاد اندر بيابانى و رفت * وحى آمد سوى موسى از خدا

بنده ما را چرا كردى جدا * تو براى وصل كردن آمدى

نى براى فصل كردن آمدى * موسيا آداب‌دانان ديگرند

بر گذرگه ديد چوپانى سليم * كو به عشق و ذوق مىگفت اى خدا

لطف كن پيش رهى خود بيا * تا كنم تيمارها از عين جان

هم كنم مهمانيت با شير و نان * چارقت دوزم شپشهايت كشم

هرچه دارم جمله پيش تو كشم * زين نمط مىگفت با صد سوز و درد

چونكه موسى آن همه در گوش كرد * گفت هىهى اى شده غرقاب جهل

از لبت چون مىجهد اين كفر سهل * رو كزين گفتار در آذر شدى

خود مسلمان ناشده كافر شدى * چونكه چوپان از كليم اين را شنيد

شد پرآتش اشك از چشمش دويد * گشت بى خود سوى صحرا شد دوان

محو حق شد بىسر و بىپا روان * پس خدا فرمود با موسى چرا

بنده ما را ز ما كردى جدا * او درين حضرت مه و مقبول بود

دايماً با بندگى مشغول بود * از خواصم بود آن چوپان راد

بود بىما پرغم از ما بود شاد * غير ما چيزى نبودش در درون

غير ما كس را نمىديد او برون * از چه كردى منع او را زان مقال

چونكه بد در قال او آن نوع حال * چون كليم اللّه عتاب از حق شنيد