انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

[ در بيان آنكه طالبان حق تعالى سه نوع‌اند ]

3150 مشمر آن شه را ز خلقان « 1 » جهان * كو برون است از كهان و از مهان

برتر آمد از خواص و از عوام * هست بيرون از كرام و از ليام

بىمثال است آن فريد بىنظير * پادشاهان ابد را دستگير

3153 نازنين نازنينان ذات او است * هر شهى بر نطع جان شه‌مات او است

كفر او را لذت اسلام دان * حكم او را در دو عالم بين روان

هرچه از وى « 2 » در جهان صادر شود * از بد و نيك آن همه نيكو بود

3156 خُلقِ حق دارد هرآنچه او كند * بد نشايد گفت كو نيكو كند « 3 »

هيچ نتوانى گرفتن بر خدا * زانكه آمد يفعل اللّه ما يشا

ور بگيرى ، در زمان كافر شوى * همچو كافر در تك آذر شوى

3159 كار آن شه را چنين دان سر به سر « 4 » * تا ازين دانش برى كارى به سر

خاك او را توتياى چشم ساز * تا شود زان توتيا چشم تو باز

گر مساكين را دهد زان خوان نوال * يا گدايان را ببخشد ملك و مال

3162 هيچ آن بخشش نگردد زو جدا * گرچه آن بخشش شود ملك گدا « 5 »

همچو خور كو نور باشد بر زمين * ليك نور از خور جدا نبود يقين

نور او با او بود در هر مقام * گر بود در پست و گر بالا مدام

3165 چه عجب ماندى ازين بخشش كه تو * خود چنينى چونكه واجويى نكو

وقت علم آموختن از تو كسى * گرچه حظ « 6 » و فايده گيرد بسى

هيچ گردد آن علوم از تو جدا * گر بياموزى دو صد شاگرد را

3168 هرچه بردند از تو هم با تو بود * علم يك دان گرچه در صد كس رود

نى كه با مردم همىگويى سخن * صد هزاران نوع كين و آن مكن « 7 »

آن سخن‌ها مىرود در گوششان * مىنشيند در عقول و هوششان

3171 گرچه بيرون رفت در ظاهر ز تو * هست اندر باطنت آن موبه‌مو

آن سخنها گرچه ملك ديگران * گشت ليكن باز اندر توست آن

پس چرا دارى عجب گر اوليا * با كسى بخشند اسرار و ضيا

3174 هم ولايتها ببخشند « 8 » از كرم * سينهء پرناز را سازند ارم

( 1 ) - مج : به خلقان ( 2 ) - مج : از ايشان ( 3 ) - مج : بود ( 4 ) - مج : كار شه را اين‌چنين دان اى پسر ( 5 ) - مج : ملك و گدا ( 6 ) - اساس : حض ( 7 ) - مج : كين كن و ان مكن ( 8 ) - مج : ببخشد