انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

[ در تفسير اين آيت : إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ . . .

2922 بىظلامى نور گردى سر به سر * غير حق كس را نبينى اى پسر

و آن كسى كز بندگى سر را بتافت * از شقاوت سوى حضرت ره نيافت

ماند محروم از چنان اقبال او * جمع كرد آثام بر خود تو به تو

2925 در سقر باشد مقامش عاقبت * نقل او حسرت بود در آخرت

نيك را نيكى رسد بد را بدى * بر همه عالم ز عدل ايزدى

صدر جنت شد سراى صالحان * قعر دوزخ شد سراى طالحان

2928 بهر خود عاقل چنين چاهى كند * و اندر آن خود را نگونسار افكند

من چه گويم اين‌چنين ادبار را * كو به پاى خود رود سوى بلا

گر سرانجام خودش ديدى عيان * حلق خود را مىبريدى « 1 » در زمان

2931 خويش را كُشتى و رستى از عذاب * جسم را از بهر جان كردى خراب

بر دريدى زهره‌اش از ترس آن * محو گشتى زو پريدى عقل و جان

گرچه كُه بودى ز هيبت كَه شدى * چون از آن رنج و بلا آگه شدى

2934 خواب غفلت « 2 » بست چشم و گوش او * تا نشد بيدار يكدم هوش او

گشت صم و بكم و عمى او ز جهل * و آن‌چنان دشواريش بنمود سهل

واى آن روزى كه بىپرده عيان * روى دوزخ را ببيند آن مهان

2937 پس بغلطد همچو ماهى بر تراب * جان‌كنان و دل گرفتار عذاب

زنده از آبست ماهى در جهان * چون فتد بر خاك ميرد بىگمان

بعد از آن در تابه جوشد آن سمك * بر سر آتش يقين بىهيچ شك

2940 مرده ماهى بىخبر زان نار و جوش * ليك كافر در سقر زنده و به جوش « 3 »

چون بسوزد پوستش رويد دگر * تا بود دايم معذب در سقر

بهر اين فرمود در قرآن و دود * نيك بشنو كل ما نضجت جلود

2943 شرح آن تعذيب نايد در زبان * آن محن را كى توان كردن بيان

از چنان قهرى بترس امروز تو * اندر آن غم روز و شب مىسوز تو

گريه و زارى و ناله پيش گير * نوش دنيا را سراسر نيش گير

2946 مكرهاى نفس را نبود كران * گربزان را بين شده مضطر در آن

چون سليمان و چو آدم بىشمار * در جهان از حيله او گشته زار

( 1 ) - مج : خلق خود را مىدريدى ( 2 ) - مج : خواب و غفلت ( 3 ) - مج : به هوش