انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٢

[ در آفريدن درخت وجود آدمى و ثمرات آن ]

ما أَصابَكَ گفت يزدان در كلام * آن حسن را از خدا مىدان مدام

2808 همچنين هر سيّئه از تو بود * كل بدىها بىشك از تو مىشود

ظلم را بر خويشتن خود كرده‌اى * وان ز حق گيرى ازين در پرده‌اى

نى ظلمنا نفسنا آدم بگفت * آشكارا برملا هم « 1 » در نهفت

2811 كاى خدا من ظلم بر خود كرده‌ام * بر خلاف امر گندم خورده‌ام

همچو آدم جرم را از خود بدان * تا رسد غفران ز رحمن در زمان

تا چو آدم پاك گردى زان گنه * تائب الذنب كمن لا ذنب له

2814 دان كه بنمود از كرم حق راه راست * راه كژ رفتى و اين ظلم از تو خاست

اين‌چنين غبنى به خود خود كرده‌اى * زهر را خوش همچو شكر خورده‌اى

رو ز دست خود بنال از كس منال * هرچه كارى نقد رويد در مآل

2817 خار اگر كارى برش خار آيدت * همچنان كز هيمه نار افزايدت

نار از « 2 » هيزم شود افزون مكن * هيزم هستيت را بركن ز بن

زانكه قوت دوزخ اين هستى بود * تا نگردى نيست هستى كى رود

2820 هستى خود را ز طاعت‌ها گداز « 3 » * تا در دوزخ شود بر وى « 4 » فراز

هستى خود را بسوز اكنون به عشق * ذكر و طاعت كن گذر از كفر و فسق

چون نماند هستيت اينجا تمام * بىغم و بىرنج باشى شادكام

2823 پخته گردى و رود خامى ز تو * صبح گردى [ و ] رود شامى ز تو

لقمه دوزخ يقين هستى بود * لقمه جنت ز حق مستى بود

مستى حق سوزد اين هستيت را * تا رود هستى فزا مستيت را

2826 ورنه چون هستى بود با تو قرين * لقمه دوزخ شوى آخر يقين

پوست كنده گفتمت بشنو نكو * اين خودى پرده است بگذر زود ازو

جستنت بىپرده‌اى منتج بود * با چنين پرده كى آن حاصل شود

2829 چشم بسته كى ببينى روز را * يا چنان دلدار جان افروز را

چشم‌ها را باز كن آنگه « 5 » ببين * عرش را بالاى چرخ هفتمين

هم وراى عرش بىپرده عيان * ملك‌ها بينى كه نايد در بيان

2832 بينى آنچه كه نديد آن را بشر * از وراى نفع و ضر و خير و شر

( 1 ) - مج : ملايك ( 2 ) - مج : نار را ( 3 ) - مج : گذار ( 4 ) - مج : تو ( 5 ) - مج : وانگه