انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

[ در وجود انسان لشكرهاى بىشمارند رحمانى و شيطانى ، و تفسير آن ]

2742 گويد اندر نار كافر ليتنى * كنت فى الارض تراباً « 1 » آن دنى

بىتبدل خاك اندر خرمى است * زين فزونى جان كافر در كمى است

حال اول جويد آن كو مجرم است * آخر آسايد هر آن كو مكرم است

2745 پس تو در دنيا كنون بيدار شو * عمر در دين صرف كن و آن راه رو

آلتت داده است اينجا كار كن * سود را جمع آور و انبار كن

بر سر اين رخت دين بيدار باش * بندگى حق گزين بر كار باش

2748 تا غنى خيزى به هنگام نشور * بخشدت حق در جنان حور و قصور « 2 »

خوش بجنبان دست و پا اندر نماز * سر به سجده نه به صدق « 3 » و از نياز

با زبان هم ذكر مىگو « 4 » در سجود * كه گناهم را ببخشا اى ودود

2751 درگذر از زور و زارى پيش گير * گوى با حق دست اين درويش گير

چون پناه جمله‌اى رحمان توى * در دو عالم حاكم و سلطان توى

پيش كه نالم ز كى جويم پناه * چون توى در هر دو عالم پادشاه

2754 گر بدى گر نيك از آن درگه مرو * چاره‌ات آنجاست هر سويى مدو

بخت اگر يارت شود « 5 » رحمت برى * گرچه در رنجى ز راحت برخورى

هرچه آيد بر تو از وى اى ذليل * بر درش مىباش و مىگو اى جليل

2757 غير اين حضرت پناهى نيستم * زان برين در دايما مىايستم

چون درين مانى كند رحمت خدا * از تو بردارد به لطف آن قهر را

چون دو سرهنگ‌اند پيشش نيك و بد * روز و شب بر كار هر دو از احد

2760 شه به سرهنگ ار بگويد لطف كن * با تلطّف گويد او با تو سخن

ور بگويد قهر كن در حال او * در تو افتد همچو اغيار و عدو

گرچه كل لطف است ذات پادشاه * هيچ نوعى نيست قهر آن جايگاه

2763 اين بدى بر تو سزاى فعل توست * جمله را پاداش خود مىدان درست

لطف حق چون آينه صافى بود * با وفاداران خود وافى بود

گر در آئينه بينى روى خود * همچو عفريتى سياه و زشت و بد

2766 زو نمايد ليك در وى نبود آن * آينه پاك است از نقش و نشان

( 1 ) - مأخوذ از ى 40 س 78 ، نبا ( 2 ) - مج : حور قصور ( 3 ) - مج : سر به مسجد نه ز صدق ( 4 ) - مج : كن ( 5 ) - مج : دهد