انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

[ خداوند خلق را در اين دنياى ظلمانى آفريد و بر آنها نور نثار كرد ]

قطرهء آن نور همچون كيميا * مس حس را كرده زر باب‌ها

ظلمت تن زو شده مبدل به نور * عين غم گشته ازو مطلق سرور

2424 قطره‌ها چون باز گردند آن طرف * باشد ايشان را مهيا اين شرف

جملگان گويند زين بحريم ما * اى عجب خود « 1 » چون بديم آنجا جدا

گرچه ما را آن جدايى مىنمود * ليك از آن دريا جدا پيمان نبود

2427 متصل بوديم جمله بىحجاب * با خداى خود به بيدارى و خواب

گر نمايد نور خود از خور جدا * با خورش پيوسته مىدان دايما

بهر جود افتاد نورش بر زمين * تا شود زو سنگ دون لعل گزين « 2 »

2430 تا بتابد فاش در كون و مكان * تا شود پرروشنيش اندر جهان

تا كه از نورش رسد هركس به كام * تا كه هريك كار خود سازد تمام

دوستان بينند روى همدگر * هر يكى بر يار گردد جلوه‌گر

2433 از زمين رويد هزاران گونه اكل * هر يكى را نوع ديگر اكل و شكل « 3 »

از جو و از گندم و از ميوه‌ها * هر شىء برده ازو نوعى عطا

لايق هريك رسيده خلعتى * يافته هر چيز از وى دولتى

2436 هم ازو پرورده گشته كان‌ها * تافته در هر سر او خانه‌ها

بىحد و عد در جهان ايجاد او * گشته پر از تابشش سفل و علو

درنگر با عقل باقى را ببين * تا چه برها مىدهد از وى زمين

2439 من چه گويم چون ندارد آن كنار * لب فروبندم چو نايد در شمار

نور خور را چون بود برها چنين * تا چه برها بخشد آن نور آفرين

آن‌چنان كين نور خور با خور بود * با خور آيد دايما با خور رود

2442 نور مردان و خدا را همچنان * يك شمار و يك ببين و يك بدان

عكس آن نور است اين‌سو آمده * در جهان آب و گل خيمه زده

بىستن قايم از آن نور آسمان * گستريده هم زمين بر آب دان

2445 هر دو قايم بىسبب از قدرتند * هر دو دايم بىبنا و بنيت‌اند

اين دو را و غير اين را سر به سر * عكس نور اوليا دان اى پسر

عكس چون اين مىكند پس عين آن * بين چه عالم‌ها كند در لامكان

2448 فرع را بگذار و اصلش را بجوى * سوى بىسويى رو و هر سو مپوى

( 1 ) - مج : « خود » ندارد ( 2 ) - مج : ثمين ( 3 ) - مج : لون ديگر طعم و شكل