انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ١١١

[ مؤمنان از قديم مقرب حق بوده‌اند ]

2328 شكر كردن صوم و ذكر و طاعت است * زانكه طاعت معدن هر راحت است

راحتى كز طاعت آيد مر ترا * جان و دل را زنده دارد دايما « 1 »

راحتى كز ذوق دنيا آيدت * عاقبت آن همچو گرگى خايدت

2331 راحت دين را تو نقد پاك دان * راحت تن را كم از خاشاك دان

هر دو راحت گرچه اينجا يك نمود * ليك آن نقد است و اين قلب اى عنود

نقد دين بپذير و قلب تن گذار * تا كه باشى ز اغنيا روز شمار

2334 راحت عقبى رساند در نعيم * راحت دنيا برد اندر جحيم

راه عقبى را بگير از جان و دل * هرچه غير حق بود آن را مهل « 2 »

تا امان يا بى ز قهرش هر زمان * لطف حق بخشد ترا در جان جنان

2337 در جنان خود « 3 » جنان بينى نهان * چى « 4 » نهان بل همچو خور باشد عيان

بىدهان نوشى ز جان خم طهور * در رياض و گلشن و حور و قصور

مستيت پيوسته باشد بىخمار * راز گويد با تو اشجار و ثمار

2340 سندس و استبرقت پوشش بود * كارهايت راست بىكوشش شود

ملكت و نعمت رسد نونو به تو * بىعدد بىحد مخلد اندرو

ور نيارى شكر من برجا ز جهل * اندر آن كفرت دهم روزى دو مهل

2343 تا بود كآخر تو باز آيى از آن * در انابت اندر آيى اى فلان

اين كرم‌ها با تو من كردم ز لطف * تو نكردى در عوض جز نكر و عنف

چون به حصن توبه ناوردى پناه * آمدى اينجا از آنجا روسياه

2346 هين جزاى ظلم خويش اكنون بكش * اى بمانده در حجاب پنج و شش

پنج حس و شش جهت زندان بود * جان ظالم « 5 » جاى عاصى آن بود

خيز ازين زندان در آن دوزخ درآ * تا ببينى كرده خود را جزا

2349 در ميان آتش دوزخ بسوز * نيست مهلت لحظه‌اى نى شب نه روز

بعد سوزش پوستت تازه كنم * تا عذابت بيش از اندازه كنم

درد دوزخ را نباشد خود دوا * هيچ نوع آن رنج را نبود شفا

2352 صدهزاران گون عذاب بىشمر * در سقر « 6 » بينى ز قهر دادگر

ز آتش دوزخ دهندت نان و آب * تا درو سوزى پزى همچون كباب

( 1 ) - اين بيت در مج نيست ( 2 ) - مج : بهل ( 3 ) - مج : جود ( 4 ) - مج : چه ( 5 ) - مج : ظلم ( 6 ) - نسخه اساس : سفر ،