انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٨٩

[ در بيان تركيب آدمى از نور و ظلمت ]

در كمى قوت افزون مىشوى * از حجاب نفس بيرون مىروى

هر درم وسواس آمد كم‌بهست * چون غمت بهر حق آمد غم به است

1827 اين‌چنين غم شاديت بخشد مدام * تا رسى چون اوليا آخر بكام

خوردن غم بهر دنيا بارد است * خوردن غم بهر عقبى وارد است

زين شوى زندان و زان مرده شوى * زين شوى صافى وزان دُرده شوى

1830 چون غمت بهر حق آمد حق برى * آخر از باغ وصالش برخورى

ترك دنيا بهر عقبى عاقلى است * ترك عقبى بهر دنيا غافلى است

اهل عقبى را رسد جنت نصيب * اهل دنيا را جهنم زان حبيب

1833 از جهان قدر ضرو [ ر ] ت نوش توست * چونكه افزون گردد آن روپوش توست

داردت دور از سعادت آن فزون * باشدت سوى شقاوت رهنمون

تا بمانى اندر آن دام فنا * ره نيابى پيش سلطان بقا

1836 قوت را بايد كه بهر حق خورى * جسم را هم بهر طاعت‌پرورى « 2 »

امر حق را پاس دارى بر دوام * تا در آخر زين عمل « 1 » گيرى قوام

جنگ و صلحت از براى حق بود * خير و شرت در رضاى حق رود

1839 چون نماند شخص را در خويش خواست * خواستش حق باشد اندر بيش و كاست

اين‌چنين كس دان كه خاص حق بود * جان پاكش غرق آن رحمت شود

عاقبت گردد يم بىمنتها * هم اجابت زو بود هم زو دعا « 2 »

1842 نور حق گردد يقين بىهيچ ريب * همچو موسى نور او تابد ز جيب

يا « 3 » چو عيسى مرده را زنده كند * ابر را چون ماه تابنده كند

تا كند چون مصطفى شق قمر * خلق عالم را دهد از حق خبر

1845 از جهان غيب گويد با عوام * كان چگونه است و چه‌سان دارد دوام

زان جهان بدهد به هر طالب خبر * تا كند در هركسى نوعى اثر

هركسى قدر اثر طالب شود * زين اثر جويان آن غالب شود

1848 يك نهد گامى و يك صد گام پيش * يك برد كامى و يك صد كام پيش

يك برد جنّت يكى بالاى آن * يك برد ديدار حق فاش و عيان

زانكه تا ديدار صد گون ملكت است * هر يكى را لايق او رتبت است

( 1 ) - مج : « عمل » ندارد ( 2 ) - مج : عطا ( 3 ) - مج : تا