انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

[ غرض آدمى را كور و كر مىكند ]

تو كه دارى در جهان صد نوع طمع * از خورش و از كردن اموال جمع

1752 از لباس نازك ابريشمين * و از طعام چرب و شيرين گزين

بىعدد زين گون غرض‌ها در جهان * هست از تحصيل جاه و خان‌ومان

با وجود اين غرضها گو مرا * كى كنى در گوش پند اوليا

1755 قرن قرن از دور آدم تاكنون * انبيا و اوليا و رهنمون « 1 »

مىدهندت پندها با صد بيان * مىكنند اسرار پيش تو عيان

از غرض خود را تو نادان كرده‌اى * لاجرم محروم و اندر پرده‌اى

1758 پرسى از هركس چه ورزم چاره چيست * چاره نفس بد اماره چيست

چون رهم از دست او گويى همى * خيره‌سر با نيك و با بد هر دمى

تا ز مادر زاده‌اى اندر جهان * پندها بىحد شنيدى از مهان

1761 يك نشد زان پندها در گوش تو * ماند زان محجوب عقل و هوش تو

صد چنين پند دگر بشنيده گير * هم همان خواهى بدن اى ناپذير

چاره‌ات مرگ است نى پند اى خسيس * تا نميرى كى شوى با حق انيس

1764 از چنين مرگى چو ميرى زندگى است * در بهشت عاشقان پايندگى است

بايدت مردن ازين هستى كنون * تا روى در نيستى بىنقش چون

راه بىچونى گزين كان باقى است * از شراب جان حق آنجا ساقى است

1767 نى سقاهم ربهم فرموده است * ليك آن گوش كرت نشنوده است

ور شنودى و نشد آنت يقين * دان كه نشنودى به معنى اى مهين

كرّى معنى است مانع از شنود * هركه آن بشنيد حق او را ستود

1770 گوش آن باشد كه آن را « 2 » بشنود * از دل و از جان بدان سر بگرود

بگذر از غير خدا رو آر سوش * جوى معنى را ممان اندر نقوش

نقش و صورت چون نمىماند يقين * ترك آن كن پا نه اندر راه دين

1773 تا ببينى هر قدم ملك نوى * ملك دنيايت نمايد يك جوى

اين جهان بىقدر گردد پيش تو * چون چنان بدرى نمايد با تو رو

بدر چبود خالق ارض و سما * كه ازو شادند و زنده جان‌ها

1776 تن ز جان زنده است و جان زنده ازو * گشته مير و شاه هر بنده ازو

گر بخواهد قطره را دريا كند * ذره را خورشيد بىهمتا « 3 » كند

( 1 ) - مج : مؤمنون ( 2 ) - مج : او را ( 3 ) - مج : خورشيد و بىقدرت