انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

[ در بيان آنكه عمارات بهشت زنده و ناطق باشند ]

دم‌به‌دم گه ناخوش و گه خوش شوى * گه چو آب و گاه چون آتش شوى

گاه بسط و گاه قبض آيد ترا * جاى آن را هيچ دانى اى فتى

1680 گرچه آگه نيستى از جايشان * هر دو را در خود همىبينى عيان

پس تو جنت را و دوزخ را اگر * جا ندانى دان كه هستند اى پسر

كفر اين باشد كه باشى اندر آن * دايما هم آشكار و هم نهان

1683 گر كسى گويد ترا زان كار و حال * دور دارى سخت و بنمايد محال

چون ندارى فطنت و عقل متين « 1 » * هر دمى گويى كه خود چون باشد اين

هر كرا عقلش فزون دينش فزون * هركه بىعقل است گردد سرنگون

1686 هركه بىدين است بىعقل است او * عقل سوى دين كند پيوسته رو

ناكِسُوا رُؤُسِهِمْ فرمود حق * از براى مجرمان اندر سبق

نزد يزدانند دايم سرنگون * تا نبيند روى حق هر چشم دون

1689 حق جميل است و نخواهد جز جمال * كى جوان خوب گردد جفت زال

گفت ان اللّه جميل در مقال * دوستدار خوب باشد ذو الجلال

غير خوب آنجا نگنجد اى عزيز * زانكه زشت آنجا نيرزد هيچ چيز

1692 شو مطيع امر تا گردى تو خوب * ورنه مانى زشت و ناخوش اى عُضوب « 2 »

چون ندارى روى خوب چون نگار * كى ترا آن شاه گيرد در كنار

زشت و گرگين دور از آن حضرت بود * كى قبول آن كنار و بر « 3 » شود

1695 پس گر خود را بكن اكنون دوا * تا كه گردد عاقبت كامت روا

زين مرض چون وارهى زيبا شوى * همچو خوبان در جهان و الا شوى

فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فرمود حق * تا علاجش را كنى بنمود حق

1698 طب اين رنج و مرض آمد نبى * بر خلايق از زبان مصطفى

تا شفا يابد مرض از طاعتت * كرد بايد بندگى هر ساعتت

امر را و نهى را مىدار پاس * بهر خود مىساز از تقوى لباس

1701 چون ز تقوى شد لباست در طريق * عاقبت گردى ز سلك آن فريق

از شمار مؤمنان باشى يقين * جاى تو جنت بود در يوم دين

از نبى بشنو چو فرمودت * لباس‌پوش از تقوى و مىرو براساس

1704 براساس دين همىرو روز و شب * تا شوى چون مقبلان مقبول رب

( 1 ) - مج : عقل و متين ( 2 ) - عضوب : ضعيف ( 3 ) - مج : كنار بر