انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

[ اولياى حق زير قبه‌هاى حق‌اند تا كسى ايشان را نبيند ]

بىمعينى خود به خود قايم بود * بىفنايى در بقا دايم بود

عشق باشد چرخ آن خورشيد جان * مردگان را روح بخشد در « 1 » زمان

1590 هركه يابد زندگى از تاب او * در جهان جان گشايد باب او

درس مردان تاب باشد بر مريد * كان زند از شيخ و اصل در مريد

سنگ روحش را كند كل لعل ناب * تا شود زان تاب پرخون آفتاب

1593 نور خورشيد در درون سنگ درج * سنگى از وى رفت و شد در نور خرج

مىنمايد خويش را از سنگ خور * كه شد از من سنگ تابان چون گهر

پس مرا در وى ببين بگشا نظر * گر ترا معنى است بگذر از صور

1596 در محمد بين خدا را بىحجاب * تا كشى از دست يزدان آن شراب

اين قدر مىگنجد اندر حرف و صوت * سر اين مشروح گردد بعد موت

بىاجل رو خوش بمير اى مرد راه * تا نمايد بىحجابت رو إله

1599 اندر آن وحدت كجا ماند دوى * چون گذشتى از منى و از توى

يك بود در وحدت اين شيخ و مريد * هركه بيندشان دو او باشد مريد

اين تعدد در جهان هستى است * كو عدد آنجا كه عشق و مستى است

1602 مؤمنان را زين سبب گفته رسول * نفس واحد از دل و جان كن قبول

بگذر از صورت به معنى روى آر * تا كه وحدت رو نمايد آشكار

ترك كن ظرف و گزين مظروف را * تا كه وحدت را ببينى بىغطا

1605 گرچه در صد ظرف پر باشد عسل * جمله را يك دان و بگذر از حول

يك بود انگورها گر در شمار * از حجاب پوست بينى صد هزار

چون نماند پوست ز افشردن بدان * بىعدد يك شيره گردد آن عيان

1608 غير وحدت نبود اندر شيره هيچ * پس رها كن پوست را در مغز پيچ

تا كه كلى آن شوى بگذر ازين * زين خودى بگذر كه تا بينى مبين

بىخودى خود اصل اصل عالمى * جان جان و نور نور آدمى

1611 عين آنى از چه مانى اندرين * چون مهينى پس چرا گردى مَهين « 2 »

نقل كن زينجا و آنجا باز رو * سوى ساعدهاى شه چون باز رو

تا هميشه بهر شه گيرى شكار * تا سوى شه باشدت ميل و مطار « 3 »

( 1 ) - مج : هر ( 2 ) - مهين ، خوار و پست ، سست‌راى ( 3 ) - مطار : فرودگاه ، جاى پرواز