انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٧٨

[ اولياى حق زير قبه‌هاى حق‌اند تا كسى ايشان را نبيند ]

ذوق خود را ترك كن اندر جهان * تا بيابى در جنان خود جنان

1563 بهر حق كن هرچه خواهى كرد تو * جز رضاى حق مجو اى نيك‌خو

چون مراد نفس را كردى تو ترك * باغ جانت را رسد صد بار و برگ

هرچه آيد از تو بهر حق بود * ذوق‌هاى باريت « 1 » نورى شود

1566 ظلمت كفرت شود مبدل به نور * بىغمى باشى هميشه در سرور

حب لله بعض لله چون بود * بىظلامى جان تو نورى شود

ظلمت از تو رفت نورى بعد ازين * بىظلام كفر گشتى نور دين

1569 بعد از آن بىخوف دايم ايمنى * در جوار لطف يزدان ساكنى

ملك لا خوف عليهم آن توست * بى ز حزنى شاد و خندان جان توست

بل شفيع عاصيان گردى به حشر * دستگير خلق باشى روز نشر

1572 هرچه خواهى از خدا حاصل شود * نيك و بد جمله به فرمانت رود

شاهى دنيا و عقبى مر ترا * حق تعالى بخشد اندر دو سرا

وصف شاهىات نيايد در بيان * پس گذشتم از بيان بستم دهان

1575 تا ز چيزى نگذرى چيز دگر * كى شوى اندر جهان از خير و شر

نه از گذر منزل به منزل مىروى * وز منازل خوش به حاصل مىروى

تا كه جهل و كودكى از تو نرفت * كى شدى دانا و بالغ خوب و زفت

1578 نى كه جهلت مىرود از فهم و علم « 2 » * نى كه خشمت مىرود در وقت حلم

اين فنا و نيست گشتن همچنان * رفتن است از بد سوى نيكى روان « 3 »

همچو آن جهل اين جهان زندان توست * رفتن اندر لامكان بستان توست

1581 زندگى از خواب و خور حيوانى است * زندگى از عشق حق ربانى است

زندگى نفس را در دست و مرگ * زندگى روح را بار است و برگ

چون چراغى « 4 » نفس اگر روشن بود * ميرد آخر چونكه زيتش « 5 » كم شود

1584 زانكه از خود نيست زنده آن چراغ * كى چو خور باشد ز زيت او را فراغ

نور او معلول و هم « 6 » بربسته است * نور مرد حق چو خور بر رسته است

سر به سر نور است ذاتش همچو خور * نيست نورش بسته اين خواب و خور

1587 بىخور و بىخواب تابد در جهان * پر بود نورش مكان و لامكان

( 1 ) - مج : ناريت ( 2 ) - مج : فهم علم ( 3 ) - مج : سوى نيكو بدان ( 4 ) - مج : چراغ ( 5 ) - زيت : روغن ( 6 ) - مج : معلول هم