انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

[ اولياى حق زير قبه‌هاى حق‌اند تا كسى ايشان را نبيند ]

گرچه منزل‌ها گذشتى « 1 » در سفر * از بد و از نيك و از خشك و ز تر

چونكه كردى سير اندر بحر جان * گر تو خواهى تا دهى ز آنجا نشان

1539 هيچ نوعى مىنيايد در بيان * زانكه بىچون است سير لامكان

حكم بردارد تن خاكى تو * وين‌همه شادى و غمناكى تو

صورت است و هست آن را صد نشان * از نشان آن توان كردن بيان

1542 ليك چون جانت رسد در بحر جان * هيچ نتوان زان نشان دادن عيان

زانكه اندر بحر نبود سقف و در * زان منازل كى توان دادن خبر « 2 »

سير الى اللّه بر بود فى اللّه بحر * كى دهى ز آنجا نشان ناگشته نحر « 3 »

1545 تا نميرى پيشتر از مرگ تو * كى شوى اندر جهان زنده ازو

زين بيان سر انا الحق فهم كن * مرد حق را نور حق دان بىسخن

بلكه سرّ حق بود مرد خدا * سرّ حق از حق كجا باشد جدا

1548 چون رسيد اينجا سخن بندم لبان * تا نسوزد ز آتش غيرت زبان

گويم از عشق و ز سربازى كه تو * از دل و از جان گدازى اندرو

كز گدازش مؤمنان چون شكّرند * وز گدازش كافران در آذرند

1551 اين گدازش در دهان شيرين بود * و آن گدازش تلخى سجين بود

اين گدازد « 4 » با مراد و آن به قهر * اين بود پرلطف چون قند آن چو زهر

اين بميرد بىاجل اندر ولا * وان بميرد با اجل در صد بلا

1554 چون به پاى خود روى زو سر بَرى * چون شوى سركش يقين خنجر خورى

موت قبل الموت بخشد صد حيات * موت بعد الموت دان كلى ممات

چه محل جان را در آن درياى جود * سَر چه باشد پيش آن سِر اى عنود « 5 »

1557 گر دهى يك جان برى صد جان عوض * سر دهى بخشد دو صد چندان عوض

قطره بحرى شوى زو بىكران « 6 » * ذره‌اى ، گردى ازو خورشيد جان

نفس نارى نور گردد در طلب * لطف بر لطف آيدت دايم « 7 » ز رب

1560 در خدا پيوند و بگريز از خودى * تا رسى اندر بقاى سرمدى

ذوق‌هاى اين جهان نارى بود * ذوق‌هاى طاعت از بارى بود

( 1 ) - مج : گذشتم ( 2 ) - اين بيت در مج نيست ( 3 ) - مج : بحر ( 4 ) - مج : گدازش ( 5 ) - عنود : ستيزه‌كار ، ستيزنده ، لج‌باز ( 6 ) - مج : بىگمان ( 7 ) - مج : هر دم