انتها نامه ( فارسى ) — الصفحة ٦١

[ در بيان آنكه بو رهبر است به اصل ]

تا كنم تيمارها از عين جان * هم كنم مهمانيت با شير و نان

1179 چارقت دوزم شپشهايت كشم * هرچه دارم جمله پيش تو كشم

زين نمط مىگفت با صد سوز و درد * چونكه موسى آن همه در گوش كرد

گفت هىهى اى شده غرقاب جهل * از لبت چون مىجهد اين كفر سهل

1182 رو كزين گفتار در آذر شدى * خود مسلمان ناشده كافر شدى

چونكه چوپان از كليم اين را شنيد * شد پرآتش اشك از چشمش دويد

گشت بىخود سوى صحرا شد دوان « 1 » * محو حق شد بىسر و بىپا روان « 2 »

1185 رفت اندر وادى بىچون چو برق * سوى بىسويى وراى شرق و غرب

پس خدا فرمود با موسى چرا * بنده ما را ز ما كردى جدا

او درين حضرت مه و مقبول بود * دايما با بندگى مشغول بود

1188 از خواصم بود آن چوپان راد * بود بىما پرغم از ما بود شاد

غير ما چيزى نبودش در درون * غير ما كس را نمىديد او برون

بود از ما پر چو جان در جسم‌ها « 3 » * ظاهر و باطن نبودش غير ما

1191 از چه كردى منع او را زان مقال * چونكه بد در قال او آن « 4 » نوع حال

حال عالى كه بود مقصود آن * طالبان را از خداى رازدان

پيش عظم من تمامت وردها * هست بس دون و حقير و ناسزا « 5 »

1194 چون از آن اوراد « 6 » بود او را وصال * جان او مىبرد بىتن زان نوال « 7 »

زانكه عظم من وراى آن بود * در كمالم آن ثنا نقصان بود

هست با جمله چنين بىبيش‌وكم * يك ازو دلشاد و يك در رنج و غم

1197 آن معيت را كه دارد با وزير * شاه كى دارد به هر بنده و امير

وانكه معيت به ميران دارد او * كى به چاو [ و ] ش و به دربان دارد او

اين مثال است آن ندارد مثل هيچ * اندرين نكته به عقل خود مپيچ

1200 كان برون از فهم و عقل است اى رفيق * هين به پاى صدق مىبر اين طريق

صدق را افزا گذر از عقل و فكر * تا رسى هر لحظه اندر حور بكر

چون شوى محرم ز صدق خويشتن * بعد از آن جانت پرد بيرون ز تن

( 1 ) - مج : روان ( 2 ) - مج : دوان ( 3 ) - مج : بود پر از ما چو از جان جسم‌ها ( 4 ) - مج : زان ( 5 ) - مج : اين بيت با بيت بعدى جابجا شده است ( 6 ) - مج : آورده ( 7 ) - مج : منال