انيس العارفين ( تحرير منازل السائرين ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

يستقيم الرجوع إليه حالا

خلاص شوى از حظوظ نفس .

و « 1 »

يستقيم الرجوع إليه حالا

يستقيم الرجوع إليه حالا

إنّما يستقيم الرجوع إليه حالا بثلاثة أشياء : بالإياس من عملك ، و بمعاينة اضطرارك ، و شيم برق لطفه بك .

اياس از عمل مىباشد به مشاهدهء عمل از خداى تعالى و نفى كردن فعل و تأثير او از غير او ؛ از جهت قول خداى تعالى كه : وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ وَ ما تَعْمَلُونَ « 2 » و قول او كه : هُوَ « 3 » الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ « 4 » .

و وقتى كه بوده باشد عمل از براى خداى تعالى و ببيند او را از او معاينة « 5 » مىبيند اضطرار و افتقار خودش را به سوى او و نااميد مىشود از عمل خودش .

پس ظاهر مىشود از براى او بوارق لطف خداى تعالى به سبب او . پس به درستى كه عبد هرگاه منسلخ شود از افعال خودش به سبب ديدن فعل از خداى تعالى و بگردد مضطرّ به سوى او ، دوست مىدارد « 6 » او را به لوامع لطف و بوارق تجلّيات ؛ و اين از سنّت الهى است در عباد خودش .

( 1 ) . اصل : - و . ( 2 ) . صافّات / 96 . ( 3 ) . اصل : و هو . ( 4 ) . يونس / 22 . ( 5 ) . اصل : + معاينه . ( 6 ) . در « ك » واژه « بوده » - مجهول باده به معنى « به طور ناگهانى آمد » - به كار رفته كه مصنّف به اشتباه آن را از مشتقات « ودّ » انگاشته و به دوست داشتن ترجمه كرده است .