انيس العارفين ( تحرير منازل السائرين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

الدرجة الاولى : حزن العامّة

باب الحزن

باب الحزن

قال اللّه تعالى : تَوَلَّوْا وَ أَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَناً « 1 » .

ثنا كرده است خداى تعالى بر اين جماعت از براى مكانت حزن ايشان ؛ پس دلالت مىكند بر آنكه حزن مقامى است حسن .

[ معناه ]

[ معناه ]

الحزن توجّع لفائت أو تأسّف على ممتنع .

حقيقت حزن ، تألّم باطن است به نسبت به سوى ما مضى ؛ و اين يا از براى فائتى است كه ممكن است تدارك او - مثل قضاى صيام و صلاة - يا فائتى است كه ممتنع است تدارك او - مثل تأسّف بر ميّت و ارادهء حيات او - و مراد در اينجا اوّل است .

و هو على ثلاث « 2 » درجات :

و هو على ثلاث « 2 » درجات :

الدرجة الاولى : حزن العامّة

الدرجة الاولى : حزن العامّة

؛ و هو حزن على التفريط في الخدمة ، و على التورّط في الجفاء ، و على ضياع الأيّام .

يعنى : بر تقصير در طاعت .

و « وقوع در ورطهء جفا » ؛ يعنى مهلكهء معصيت و بعد .

« و بر ضياع ايّام » به مخالفت و ترك موافقت و اختيار عطلت و بطالت .

( 1 ) . توبه / 92 . ( 2 ) . اصل : ثلاثة .