قواعد صرف و نحو و روش تجزيه و تركيب (فارسى) — الصفحة ١٩٩

« ليت »

دوّمى هنگام وجود اوّلى يافت مىشود مانند : لمّا جائنى اكرمته و به آن حرف وجود لوجود يا حرف وجوب لوجوب مىگويند .

3 - حرف استثناء ، اينقسم از « لمّا » بر جمله اسميّه در مىآيد مانند : انّ كلّ نفس لمّا عليها حافظ

بين ايندو پنج فرق مىباشد :

1 - لمّا مقرون به ادات شرط نمىآيد بخلاف « لم » فلذا نمىگويند : ان لمّا يقم در حالى كه در قرآن آمده است : ان لم تفعل يا ان لم ينتهوا .

2 - منفى در « لمّا » مستمرّ است تا زمان حال بخلاف منفى « لم » كه هرم محتمل استمرار بوده و هم انقطاع .

3 - منفى « لمّا » بايد قريب به زمان حال باشد در حالى كه در « لم » چنين شرطى نمىباشد .

4 - در منفى « لمّا » انتظار ثبوتش ميرود بخلاف منفى « لم » .

5 - در « لمّا » حذف منفى آن جايز است بخلاف « لم » .

بفتح لام و سكون نون حرفى است كه فعل مضارع را نصب مىدهد .

حرف تمنى است كه غالبا تعلّق به امر مستحيل مىگيرد مانند :

فياليت الشباب يعود يوما * فاخبره بما فعل المشيب

حرفى است كه مانند « ليت » نصب به اسم و رفع به خبر مىدهد مانند :

لعلّ زيدا قائم .