قواعد صرف و نحو و روش تجزيه و تركيب (فارسى) — الصفحة ١٨٤

« خلا »

« الى » گذارد .

از سه نظر بين آنها فرق است :

1 - معطوف به « حتى » داراى سه شرط است :

الف : بايد اسم ظاهر باشد .

ب : يا بايد بعض از مجموعى كه قبل از آنست بوده همچون : قدم الحاج حتّى المشاة .

و يا بايد جزء از كلّى باشد كه پيش از آن قرار گرفته نظير : اكلت السمكة حتى رأسها .

و يا بايد بمنزله جزء باشد مانند : اعجبتنى الجارّية حتى حديثها .

در حالى كه هيچكدام از اين سه شرط در معطوف به « واو » نيست .

2 - حتى جملات را عطف نمىكند بخلاف « واو » .

3 - حتى وقتى بر مجرور عطف نمود جار بايد بر معطوفش داخل شود تا بدين ترتيب بين حتّى عاطفه و جارّه فرق باشد در حالى كه در « واو » اين معنا شرط نيست .

بفتح حاء و سكون ياء و ضمّ ثاء و گاهى حوث نيز استعمال مىشود .

اين كلمه هميشه مبنى بر ضمّ است تا بدين ترتيب تشبيه به غايات شده باشد .

بفتح خاء بر دو قسم است :

1 - حرف جرّ كه در مقام استثناء به كار ميرود .

2 - فعل متعدّى كه مستثنا را نصب مىدهد و فاعلش ضميرى است كه در آن مستتر مىباشد .