قواعد صرف و نحو و روش تجزيه و تركيب (فارسى) — الصفحة ١٧٥
« اما »
الحارث و العبّاس و الضّحاك .
واقع در غير فصيح نيز بر دو قسم است :
ه : واقع در شعر مانند :
باعد امّ العمرو من اسيرها * حرّاس ابواب على قصورها
و : واقع در نثرهاى شاذ مانند : ادخلوا الاوّل فالاوّل .
« اما »
« اما »
بفتح همزه و تخفيف ميم بر دو قسم است :
1 - حرف استفتاح بمنزله « الا » مانند :
اما والّذى ابكى و الضحك والّذى امات و احيى والّذى امره الامر .
2 - حرف به معناى « حقا » يا « احقّا » .
« اما »
« اما »
بفتح همزه و تشديد ميم حرف تفصيل بوده و در آن معناى شرط نيز وجود دارد فلذا بعد از آن دخول « فاء » لازم است .
و بايد توجّه داشت كه فعل شرط در آن محذوف بوده و عوض آن بين امّا و فاء يكى از امور ششگانه ذيل فاصله مىشود :
1 - مبتداء مانند :
هو الّذى انزل عليك الكتاب منه آيات محكمات هنّ امّ الكتاب و اخر متشابهات فامّا الّذين فى قلوبهم زيغ فيتّبعون ما تشابه ابتغاء الفتنه و البتغاء تأويله .
2 - خبر مانند : امّا فى الدار فزيد .
3 - جمله شرطيّه مانند : فامّا ان كان من المقربين فروح .
4 - اسمى كه لفظا يا محلّا بواسطه جواب منصوب مىباشد مانند :
فامّا اليتيم فلا تقهر .