قواعد صرف و نحو و روش تجزيه و تركيب (فارسى) — الصفحة ١٤٦

من و معانى آن

مدة » است اگر به معناى ماضى بيايند .

ج : آنكه بعد از آنها جمله اسميّه يا فعليّه قرار بگيرد مانند :

ما زلت ابغى المال مذ انا يافع .

« خلا » جارّه از ادات استثناء است مانند :

ساء القوم خلا زيد .

براى « ربّ » دو معنا مىباشد :

1 - تقليل مانند : ربّ رجل كريم لقيته .

2 - تكثير نظير : ربّ رجل فقير اغنيته .

و از خصائص « ربّ » اينستكه :

اوّلا : بايد در صدر كلام بيايد .

ثانيا : مدخولش اسم نكره‌اى بوده كه برايش صفت مىآورند چنانچه در دو مثال مذكور ملاحظه مىشود .

و گاهى مدخول آن ضمير مبهمى است كه پس از آن تمييز منصوب مىآيد .

حاشا نيز همچون « خلا » از ادات استثناء مىباشد مانند : ساء القوم حاشا زيد .

بگفته صاحب مغنى براى « من » پانزده معنا مىباشد :

1 - ابتداء غايت مانند : سبحان الذى اسرى بعبده ليلا من المسجد الحرام