مناهل العرفان في علوم القرآن (فارسى) — الصفحة ١٠٢٥
وجه نهم آياتى كه پس از دوره‌اى انتظار نازل شد
تلاش بيش از اندازه‌اش در انجام وظيفه و اشتياق فراوانش به هدايت همهء مردم واقف شده است . خداوند بزرگى و عزت آن حضرت را افزون سازد . آمين .
وجه نهم آياتى كه پس از دوره‌اى انتظار نازل شد
وجه نهم آياتى كه پس از دوره‌اى انتظار نازل شد
در قرآن آيات بسيارى وجود دارد كه امور مهمى را شامل مىشوند ، و علىرغم آن ، پس از انتظارى طولانى نازل شده‌اند . اين خود بر آن دلالت دارد كه قرآن كلام خداوند است نه محمد . زيرا اگر كلام محمد بود ، اين انتظار طولانى براى عرضه آن‌ها چه معنايى داشت ؟ انتظار فى نفسه مشكل است ؛ و اگر به امور مهم تعلق گيرد ، تحمل آن مشكل‌تر مىشود ؛ به ويژه در نظر مردى بزرگ كه قومش و بلكه عالم را به هماوردى طلبيده است .
براى روشن شدن اين وجه از اعجاز 5 مثال ذكر مىكنيم .
اول ، ماجراى تغيير قبله از بيت المقدس به سوى كعبه كه اين آيه راجع به آن نازل شد :
« قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ . . . » « 1 » . از اين آيه فهميده مىشود كه محمد ( ص ) در آتش شوق تغيير قبله به سوى كعبه مىسوخت ، و به همين دليل همواره به اميد نزول وحى در اين باره رو به سوى آسمان داشت . يك سال و نيم به همين منوال گذشت و پيامبر رو به سوى بيت المقدس نماز مىگذارد . اگر قرآن ساخته محمد بود ، براى او آسان بود خواسته‌اى را كه روحش در پى آن است و قومش بدان گرايش دارد برآورده سازد .
زيرا كعبه در نظر قوم وى رمز افتخار خويش و پدرانشان بود .
دوم ، ماجراى افك كه از خطرناك‌ترين و زشت‌ترين حوادث به شمار مىرفت و تنها پس از گذشت نزديك 40 روز از آن ماجرا آياتى درباره آن نازل شد ؛ در صورتى كه اين ماجرا به ناموس پيامبر و ابو بكر مربوط مىشد و سخن از اتهام ام‌المؤمنين ، عايشه ، دختر ابو بكر ، به بدترين ننگ‌ها ، يعنى ننگ زنا ، در ميان بود . اگر قرآن كلام محمد بود ، براى ارائه آياتى كه وجهه او و همسر پاكش را نجات مىداد ، درنگ نمىكرد ، و در قضاوت
( 1 ) . « ما گردش روى تو را در آسمان [ به انتظار وحى ] مىبينيم . و هرآينه تو را به قبله‌اى كه آن را مىپسندى بگردانيم . پس ، روى خود را سوى مسجد الحرام بگردان ؛ و هرجا كه باشيد رويتان را سوى آن بگردانيد . » ( بقره : 144 )