عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — الصفحة ٤٧٠
دوّم - دعاهايى كه به واسطهء آنها اندوهها و سختيها دفع مىگردند :
د - « عاصم بن حميد » از اسماء روايت مىكند كه گفت : رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - فرمود :
714 - « من اصابه همّ او غمّ او كرب او بلاء او لأواء فليقل : اللَّه ربّى لا اشرك به شيئا ، توكّلت على الحىّ الّذى يموت »
. يعنى : « هر كه اندوه يا غم يا سختى يا بلاء يا دشوارى به او رسيده بگويد : اللَّه پروردگار من است ، چيزى را شريك او قرار نمىدهم ، توكل مىكنم بر زنده‌اى كه نمىميرد » .
ه - « هشام بن سالم » از حضرت صادق - عليه السّلام - روايت كرده است فرمود :
715 - « اذا نزلت برجل نازلة او شديدة او كربة امر فليكشف عن ركبتيه و ذراعيه و ليلصقهما بالارض و ليلصق جؤجؤه بالارض ثمّ ليدع بحاجته و هو ساجد »
. يعنى : « هر گاه به كسى بلايى يا اندوهى يا چيز سختى رسيد ، دو زانو و دو ساعد خود را برهنه سازد و آنها را به زمين بچسباند و نيز سينه‌اش را هم بر زمين چسبانيده در حال سجده دعا كند و حاجتش را بطلبد » .
و - جهت طلب روزى از حضرت صادق - عليه السّلام - روايت شده است كه ( بگويد ) :
716 - « يا اللَّه ، يا اللَّه ، يا اللَّه ، اسألك بحقّ من حقّه عليك عظيم ان تصلّى على محمّد و إله و ان ترزقنى العمل بما علّمتنى من معرفة حقّك ، و ان تبسط علىّ ما حظرت من رزقك »
. يعنى : « خدايا ! خدايا ! خدايا ! از تو طلب مىكنم و به كسى كه حق بزرگى بر تو دارد سوگندت مىدهم كه بر محمد و آلش درود بفرستى و كارى را روزى من كنى كه بر اساس شناخت حق تو باشد - كه خودت آن را به من تعليم نمودى - و آن