عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى)
- المؤلف: ابن فهد الحلي (مترجم: غفارى ساروى)
- الوفاة: 841
- القسم: مصادر الحديث الشيعية - القسم العام
- الناشر: بنياد معارف اسلامي - ايران؛ قم
فهرس الكتاب
- [ مقدمات پژوهش ]
- جملاتى چند از حضرت استاد آيت اللّه علامه جوادى آملى مد ظله العالى در مورد مؤلف كتاب
- سخن ناشر
- مقدمهء مترجم
- مختصرى از زندگينامهء مؤلّف
- نام و نسب
- ابن فهد ( ره ) و كتاب عدّة الدّاعى و نجاح الساعى
- وفات و مدفن شريفش
- سپاس و ستايش
- باب أوّل تشويق به دعا
- تحريص بر دعا و تشويق عقل بر آن
- تشويق بر دعا در آيات و روايات
- آيات
- اسرار محروميت از اجابت دعا
- تلفّظ غلط در دعا
- فوايد دعا
- تنبيه
- نصيحت ( اگر دعا اجابت نشد )
- روايات :
- اوّل
- دوّم
- سوّم
- چهارم
- پنجم
- ششم :
- هفتم
- هشتم
- نهم
- دهم
- يازدهم
- دوازدهم
- سيزدهم :
- چهاردهم :
- پانزدهم
- باب دوّم اسباب اجابت
- سبب اوّل : زمان دعا
- الف - شب و روز جمعه :
- ب - روز چهارشنبه بين ظهر و عصر :
- ج - وقت نماز عشاء :
- د - يك ششم اوّل از نيمه شب
- ه - يك سوم آخر شب :
- نصيحت
- فايده
- و - شب قدر :
- ز - شبهاى احيا :
- ح - روز عرفه :
- ط - هنگام وزش باد .
- ى - هنگام اذان ظهر .
- ك - هنگام نزول باران .
- ل - هنگام ريزش اولين قطره از خون شهيد :
- م - از طلوع فجر ( اذان صبح ) تا طلوع آفتاب :
- سبب دوّم : مكان دعا
- الف - سرزمين عرفات
- ب - حرم الهى ( در مكه ) و كعبه
- ج - مسجد
- د - در جوار قبر مقدس حضرت ابا عبد اللَّه الحسين ( ع )
- سبب سوّم : دعاهاى مستجاب
- الف - دعايى كه در بردارندهء اسم اعظم الهى باشد ، خواه آن اسم اعظم معين و مشخص باشد و خواه نباشد .
- ب - از امام صادق - عليه السّلام - روايت شده است كه فرمود :
- ج - سماعه روايت كرده است كه امام كاظم - عليه السّلام - به من فرمود :
- د - ابن ابى عمير از معاوية بن عمار روايت كرده است كه :
- ه - و نيز روايت شده است كه براى اينكه بدهكارى و دين ادا گردد ، در روز جمعه يا هر روز ديگر بگويد :
- و - براى وسعت روزى بعد از نماز صبح گفته شود :
- ز - و نيز بعد از نماز عشا بخواند :
- ح - براى دفع ترس از ظالم و وارد شدن بر سلطان ( جائر ) خوب است
- ط - براى پرداخت شدن بدهكارى و اداى دين ، مناسب است خواندن آنچه « معاذ بن جبل » نقل كرده كه گفت :
- ى - براى تقويت قوهء حافظه و حفظ نمودن هر آنچه انسان مىشنود ، مناسب است دعاى مروى از رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - كه فرمود :
- ك - براى دفع آزار همسايه :
- سبب چهارم : نقش زمان در دعا
- الف - دعاى سمات « 1 » :
- ب - از امام باقر - عليه السّلام - روايت شده كه در ثلث دوم ماه مبارك رمضان ( يعنى از يازدهم تا بيستم ) قرآن كريم را گرفته مىگشايى و مىگويى :
- ج - خواندن « سورهء قدر » در ثلث آخر شب جمعه :
- سبب پنجم : نقش مكان در دعا
- الف - دعاى مخصوص كنار قبر امام حسين - عليه السّلام - :
- ب - دعاى مخصوص نزد قبر امام هادى - عليه السّلام - :
- سبب ششم : رابطهء كارهاى نيك با دعا
- الف - بعد از نماز :
- ب - دعاى فقير :
- صدقه و آداب آن
- اقسام صدقه صدقه بر پنج قسم است :
- اوّل
- دوّم
- سوّم
- چهارم
- پنجم :
- فضيلت دانش و وظايف دانشمندان
- تنبيه : هماهنگى علم و عمل
- وظايف شاگرد در برابر استاد
- انواع علوم
- آداب كسب و كار
- قسم اوّل « 1 » : ضروريات زندگى
- حقوق فرزند و والدين در قبال يك ديگر
- بركات دختر
- حقّ همسر
- فضيلت توكّل و معناى آن
- خوانندهء محترم ! :
- نكوهش درخواست از ديگران
- نكوهش ردّ سائل
- گوشه‌اى از آداب انفاق
- قسم دوّم : اضافه ضروريّات زندگى
- رهاورد شوم ثروت اندوزى
- اوّل
- دوّم
- سوّم
- چهارم
- پنجم
- ذكر برخى از نعمتهاى بهشتى
- رهاورد مثبت فقر
- اوّل
- دوّم
- سوّم
- چهارم
- پنجم
- ششم
- هفتم
- شيوهء زندگى انبيا و اوليا ( ع )
- 1 - حضرت موسى ( ع )
- 2 - حضرت عيسى ( ع )
- 3 - حضرت نوح ( ع )
- 4 - حضرت ابراهيم ( ع )
- 5 - حضرت يحيى بن زكريا ( ع )
- 6 - حضرت سليمان ( ع )
- 7 - حضرت محمّد ( ص )
- 8 - حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع )
- سبب هفتم
- دعا در حالات مخصوص
- الف - در حال جنگ .
- ب - در حال حج .
- ج - در حال عمره .
- د - در حال مريضى
- ه - دعاى مريض براى عيادت‌كننده .
- درجات و پاداش مريض
- و - در حال روزه :
- ز - كسى كه براى چهل برادر دينى خود دعا كند و نام آنان را بر زبان جارى نمايد .
- ح - كسى كه در دستش انگشترى از فيروزه يا عقيق باشد :
- آداب و اوصاف انگشتر
- باب سوّم اوصاف دعاكننده
- كسانى كه دعايشان مستجاب است
- الف - روزه‌دار .
- ب - حاجى ( كسى كه اعمال حج انجام مىدهد ) .
- ج - معتمر ( كسى كه عمره به جاى مىآورد ) .
- د - جنگ‌كنندهء ( در راه خدا ) .
- ه - امام و رهبر عادل .
- و - مظلوم .
- ز - كسى كه پشت سر برادر مؤمن برايش دعا كند .
- ح - دعاى فرزند صالح براى پدر و مادرش .
- ط - دعاى پدر و مادر صالح براى فرزند .
- ى - كسى كه دعايش را تعميم بدهد ، ( يعنى تنها براى خود دعا نكند ) .
- ك - كسى كه قبل از نزول بلا دعا كرده باشد .
- ل - كسى كه در حوايجش بر غير خداوند سبحان تكيه نمىكند .
- تنبيه
- نصيحت
- كسانى كه دعايشان مستجاب نيست
- الف - ب - ج - د - « جعفر بن ابراهيم » از امام صادق - عليه السّلام - روايت كرده است كه فرمود :
- اوّل
- دوّم
- سوّم
- چهارم
- ه - و پنجمين اين افراد در روايت « وليد بن صبيح » آمده است كه :
- و - كسى كه خدا را در حال قساوت قلب يا بىتوجهى بخواند :
- ز - كسى كه قبل از نزول بلا دعا نكرده باشد :
- ح - كسى كه در حال اصرار بر گناهان ، دعا مىكند :
- ط - دعاى انسان حرام مخوار :
- ى - كسى كه حقوق بندگان خدا بر عهدهء اوست :
- باب چهارم كيفيّت دعا
- آداب قبل از دعا
- الف - طهارت
- ب - استعمال بوى خوش
- ج - رو به قبله بودن
- د - صدقه دادن
- ه - اعتقاد به قدرت خداوند سبحان بر انجام كارش كه در قرآن كريم مىفرمايد :
- و - حسن ظن به خدا داشتن به اينكه اجابتش خواهد نمود .
- رجا و اميدوارى به رحمت حق
- خوف و ترس از خدا
- نمونه‌هايى از خوف اوليا
- اوّل
- دوّم
- سوّم
- چهارم
- پنجم
- ششم
- هفتم
- هشتم
- ز - ادب ديگر اين است كه از خدا چيز حرام يا قطع رحم درخواست نكند .
- ح - چيزى كه متضمّن قلّت حيا و بىادبى باشد ، از خداوند نخواهد .
- ط - پاكسازى شكم از طريق روزه ، گرسنگى و توبهء مجدد نمودن .
- آداب همراه دعا
- الف - درنگ نمودن در حال دعا و عجله نكردن :
- ب - اصرار و پافشارى در دعا :
- ج - نام بردن حاجت :
- د - مخفى دعا كردن :
- ه - دعا را نسبت به ديگران گسترش دادن :
- و - اجتماع كردن براى دعا :
- آمين گفتن در دعا
- ز - اظهار خشوع :
- ح - مقدّم داشتن مدح و ثناى الهى بر هر چيز :
- ط - تقديم صلوات بر پيامبر و آلش عليهم السّلام .
- ى - گريه در حال دعا :
- تباكى « 1 »
- نصيحت
- تنبيه
- ك - اعتراف به گناه قبل از درخواست و ذكر حاجات :
- ل - با قلب به سوى خدا روى آوردن :
- م - دعا كردن قبل از آنكه احتياجى پيدا شود ( يعنى در دوران بىنيازى ) :
- ن - دعا براى برادران دينى و التماس دعا از ايشان :
- لزوم محبّت بين برادران ايمانى
- بر آوردن حاجات مؤمن
- خوشحال كردن برادر مؤمن
- س - بالا بردن دو دست بهنگام دعا :
- تنبيه
- نكته
- آداب بعد از دعا
- الف - هميشه اهل دعا بودن ، چه اجابت شده باشد و چه نشده باشد .
- - اما در صورت اجابت :
- - و اما در صورت عدم اجابت :
- نصيحت
- ب - كشيدن دستها بر صورت :
- ج - دعا را با صلوات بر پيامبر و آلش - عليهم السّلام - پايان بدهد :
- د - بعد از دعايش
- ه - حالات بعد از دعايش بهتر از قبل باشد
- آثار گناهان
- مباهله « 1 »
- اوّل - در وقت آن :
- دوّم - در كيفيّت آن :
- خاتمه
- ريا
- خطرات ريا
- اوّل
- دوّم
- سوّم
- تنبيه اوّل
- تنبيه دوّم
- ريشه و انگيزه ريا
- درمان علمى ريا
- درمان عملى ريا
- توجه
- عجب « 1 »
- حقيقت عجب
- درمان عجب
- باب پنجم
- ذكر
- تشويق به ذكر
- اما عقل
- اما نقل
- از آيات قرآن :
- از سنّت
- فصل : استحباب ذكر در هر وقت
- فصل : استحباب ذكر در هر مجلس
- فصل : تأكيد استحباب ذكر در ميان غافلين
- فصل : بهترين اوقات ذكر
- فصل : استحباب مخفى نمودن ذكر
- فصل : انواع ذكر
- 1 - تحميد
- 2 - صورت تمجيد
- 3 - تهليل و تكبير
- 4 - تسبيح
- 5 - تسبيح و تحميد
- 6 - ذكر ذيل
- 7 - كلمات پنجگانه
- 8 - تسبيحات اربعه
- 9 - استغفار
- فصل : بهترين اوقات ذكر
- فصل : دعاهاى مختص به اوقات مخصوص
- فصل : شفا خواستن به واسطهء دعا و نوشتن آن
- اوّل - دفع امراض كه خود شامل دعاهايى است :
- دوّم - دعاهايى كه به واسطهء آنها اندوهها و سختيها دفع مىگردند :
- سوّم - پناه بردن ( به خدا ) :
- باب ششم
- تلاوت قرآن
- تشويق به خواندن قرآن
- فصل اوّل : قرائت قرآن قبل از خواب
- فصل دوّم : داشتن قرآن در خانه و از روى آن خواندن
- فصل سوّم : مداومت بر حفظ قرآن
- فصل چهارم : برخى از فوايد قرآن
- اوّل - شفا يافتن از دردها و مرضها :
- دوّم - طلب كفايت ( كارگزارى خواستن ) :
- سوّم - آياتى كه مربوط به اجابت دعا است
- فصل : خاصيتهاى مختلف
- ارشاد : اهميّت تقوا و ترك گناه
- ارشاد
- برترين قسم از اقسام ذكر
- تقوا و آثار آن
- 1 - مدح و ثناى تقوا :
- 2 - حفظ و حراست از دشمنان :
- 3 - تأييد و يارى :
- 4 - اصلاح عمل :
- 5 - آمرزش گناهان :
- 6 - محبت خدا :
- 7 - قبول شدن اعمال :
- 8 - كرامت و بزرگوارى :
- 9 - بشارت هنگام مرگ :
- 10 - نجات از آتش :
- 11 - باقى ماندن هميشگى در بهشت :
- 12 - آسان شدن حساب :
- 13 - نجات از سختيها و روزى حلال :
- اهميّت ترك گناه
- جهاد با نفس
- خاتمه : اسماى حسناى الهى
- علت ذكر اسماى حسنى
- شرح اسماى حسنى
- 1 - « اللَّه » :
- 2 و 3 - « الواحد ، الاحد » :
- 4 - « الصّمد » :
- 5 - « الاوّل » :
- 6 - « الآخر » :
- 7 - « السّميع » :
- 8 - « البصير » :
- 9 - « القدير » :
- 10 - « القاهر » :
- 11 - « العلىّ » :
- 12 - « الاعلى » :
- 13 - « الباقى » :
- 14 - « البديع » :
- 15 - « البارئ » :
- 16 - « الاكرم » :
- 17 - « الظّاهر » :
- 18 - « الباطن » :
- 19 - « الحىّ » :
- 20 - « الحكيم » :
- 21 - « العليم » :
- 22 - « الحليم » :
- 23 - « الحفيظ » :
- 24 - « الحقّ » :
- 25 - « الحسيب » :
- 26 - « الحميد » :
- 27 - « الحفىّ » :
- 28 - « الرّبّ » :
- 29 - « الرّحمن » :
- 30 - « الرّحيم » :
- 31 - « الذّارئ » :
- 32 - « الرّازق » :
- 33 - « الرّقيب » :
- 34 - « الرّؤوف » :
- 35 - « الرّائى » :
- 36 - « السّلام » :
- 37 - « المؤمن » :
- 38 - « المهيمن » :
- 39 - « العزيز » :
- 40 - « الجبّار » :
- 41 - « المتكبّر » :
- 42 - « السّيّد » :
- 43 - السّبّوح :
- 44 - « الشّهيد » :
- 45 - « الصّادق » :
- 46 - « الصّانع » :
- 47 - « الطّاهر » :
- 48 - « العدل » :
- 49 - « العفوّ » :
- 50 - « الغفور » :
- 51 - « الغنىّ » :
- 52 - « الغياث » :
- 53 - « الفاطر » :
- 54 - « الفرد » :
- 55 - « الفتّاح » :
- 56 - « الفالق » :
- 57 - « القديم » :
- 58 - « الملك » :
- 59 - « القدّوس » :
- 60 - « القوىّ » :
- 61 - « القريب » :
- 62 - « القيّوم »
- 63 - « القابض » :
- 64 - « الباسط » :
- 65 - « 2 لقاضى » :
- 66 - « المجيد » :
- 67 - « المولى » :
- 68 - « المنّان » :
- 69 - « المحيط » :
- 70 - « المبين » :
- 71 - « المقيت » :
- 72 - « المصوّر » :
- 73 - « الكريم » :
- 74 - « الكبير » :
- 75 - « الكافى » :
- 76 - « كاشف الضّرّ » :
- 77 - « الوتر » :
- 78 - « النّور » :
- 79 - « الوهّاب » :
- 80 - « النّاصر :
- 81 - « الواسع » :
- 82 - « الودود » :
- 83 - « الهادى » :
- 84 - « الوفىّ » :
- 85 - « الوكيل » :
- 86 - « الوارث » :
- 87 - « البرّ » :
- 88 - « الباعث » :
- 89 - « التّوّاب » :
- 90 - « الجليل » :
- 91 - « الجواد » :
- 92 - « الخبير » :
- 93 - « الخالق » :
- 94 - « خير النّاصرين » :
- 95 - « الدّيّان » :
- 96 - « الشّكور » :
- 97 - « العظيم » :
- 98 - « اللطيف » :
- 99 - « الشّافى » :
- توحيد ذات اقدس الهى
- فضيلت دعاى « يا من اظهر الجميل . . . »