عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — الصفحة ٤٢٥
فصل : استحباب ذكر در هر وقت
يعنى : « در توراتى كه تحريف نشده آمده است : موسى - عليه السّلام - از خداوند متعال پرسيد : الها ! من در مجالس مىروم كه تو را عزيزتر و بزرگتر از آن مىدانم كه در آنجا ذكرت نمايم ، خداوند متعال فرمود : اى موسى ! ذكر من در هر حالى نيكوست » .
و بدان كه خداوند سبحان چه بسا بنده را به بلايى دچار مىكند تا او خدا را به ياد بياورد و دعا كند ، البته به شرط اينكه ذكر چنين بنده‌اى را دوست داشته باشد ، آنچنان كه در باب دعا گذشت « 1 » .
« ابو الصباح » گويد به حضرت صادق - عليه السّلام - عرض كردم : آيا بلايى كه به مؤمن مىرسد ، به خاطر گناه اوست ؟ فرمود :
646 - « لا و لكن يسمع اللَّه انينه و شكواه و دعاءه ليكتب له الحسنات و يحطّ عنه السّيّئات »
. يعنى : « نه بلكه به خاطر اين است كه خداوند متعال ناله و شكايت و دعايش را بشنود تا برايش حسنه بنويسد و گناهانش را محو نمايد » .
« و انّ اللَّه ليعتذر الى عبده المؤمن كما يعتذر الاخ الى اخيه فيقول : لا و عزّتى ما افقرتك لهوانك علىّ فارفع هذا الغطاء فيكشف فينظر ما في عوضه فيقول : ما ضرّنى يا ربّ ما زويت عنّى »
« 2 » .
يعنى : « همچنان كه برادر مؤمن از برادرش عذر خواهى مىكند ، خداوند متعال نيز از بندهء مؤمنش عذر خواهى كرده مىفرمايد : به عزّتم قسم ! كه تو را به خاطر حقارت و ذلّتت فقير نكردم ، پرده را كنار بزن ، در اين هنگام پرده را كنار زده ، پاداش الهى را كه مىبيند ، مىگويد : پروردگارا ! آنچه را كه از من بازداشتى ، بر ضررم تمام نشده است » .
( 1 ) ر . ك : حديث 37 . ( 2 ) شبيه اين حديث در حديث 289 گذشت .