عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — الصفحة ٣٢٤

س - بالا بردن دو دست بهنگام دعا :

يعنى : « پنج صورت دارد :

اوّل - براى پناه بردن به خدا ، كف دو دست را بايد رو به قبله قرار دهى .

دوّم - براى طلب روزى ، دستهايت را مىگشايى و كف آن را به طرف آسمان مىگيرى .

سوّم - براى انقطاع به درگاه خدا با انگشت سبابه اشاره مىكنى .

چهارم - براى زارى كردن ، دستهايت را كشيده از سرت هم بالاتر مىبرى » .

پنجم - براى تضرع ، انگشت سبابه را در برابر رويت حركت مىدهى كه اين دعاى ترس است .

از « محمد بن مسلم » روايت است كه امام صادق - عليه السّلام - فرمود :

522 - « مرّ بى رجل و انا ادعو في صلاتى بيسارى فقال : يا عبد اللَّه ، بيمينك فقلت : يا عبد اللَّه ، انّ للَّه تبارك و تعالى حقّا على هذه كحقّه على هذه »

. يعنى : « مردى از كنارم گذشت در حالى كه من در نماز بوده ، دست چپم را براى دعا بلند كرده بودم ، به من گفت : اى بندهء خدا ! با دست راستت دعا كن ، گفتم :

اى بندهء خدا ! ذات اقدس الهى حقى بر اين دست دارد همانند حقى كه بر آن دست دارد ) .

و نيز فرمود :

523 - « الرّغبة تبسط يديك و تظهر باطنهما ، و الرّهبة تبسط يديك و تظهر ظاهرهما ، و التّضرّع تحرّك السّبّابة اليمنى يمينا و شمالا ، و التّبتّل تحرّك السّبّابة اليسرى ترفعها الى السّماء رسلا ، و تضعها رسلا و الابتهال تبسط يديك و ذراعيك الى السّماء ، و الابتهال حين ترى اسباب البكاء » .

يعنى : « رغبت ( و ميل ) آن است كه دو دست را گشوده ، باطنش را ظاهر سازى .

رهبت ( و ترس ) آن است كه دو دست را گشوده ، پشتش را ظاهر نمايى .