عدة الداعي ونجاح الساعي (آيين بندگى و نيايش) (فارسى) — الصفحة ١١٠

صدقه و آداب آن

133 - « امام صادق - عليه السّلام - در سرزمين « منا » بودند كه فقيرى نزد آن حضرت آمد ، ايشان دستور دادند يك خوشهء انگور به او بدهند » . فقير گفت : به اين نيازى ندارم ، پول مىخواهم .

حضرت فرمودند : خدا برايت گشايشى قرار بدهد . آن فرد با دست خالى رفت ، بعد فقير ديگرى آمد و حضرت سه دانه انگور به او دادند ، فقير آن سه دانه را گرفت و گفت : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » كه به من روزى داد .

حضرت كه اين صحنه را ديدند ، به او گفتند : صبر كن ، آنگاه به اندازهء دو كف دستشان به او انگور دادند آن مرد گرفت و گفت : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » .

حضرت فرمودند : صبر كن . به خدمتكارشان فرمودند . چند درهم همراه تو است ؟

گفت : حدود بيست درهم .

فرمود : همه را به او بدهيد .

آن مرد درهم‌ها را گرفت و گفت : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » خدايا ! اين بخشش از جانب تو است ، تو واحدى و شريكى برايت نيست .

باز حضرت فرمود : بايست . آنگاه پيراهنى كه بر تن داشتند آن را در آورده به او گفتند اين را بپوش .

آن مرد پيراهن را پوشيد و گفت : « الحمد للَّه » كه مرا پوشانيد و خوشحالم كرد ، اى بندهء خدا ! خدايت پاداش دهد . با همين جمله خداحافظى كرد و رفت .

راوى گويد : گمان ما اين بود كه اگر خداحافظى نمىكرد ، حضرت همين طور به او مىبخشيد ، چون هر وقت مىگفت « الحمد للَّه » چيزى به او مىداد » .

امام صادق - عليه السّلام - فرمود :

134 - « من تصدّق ثمّ ردّت فلا يبعها و لا يأكلها لانّه لا شريك له في شيء ممّا جعل له انّما هى بمنزلة العتاقة لا يصلح له ردّها بعد ما يعتق »

.