عدة الداعي ونجاح الساعي (آداب راز ونياز به درگاه بى نياز) (فارسى) — الصفحة ٣٦٦

يادداشت خاتمه كتاب

خويشند صدق اين مقال با اين فرض ممكن است كه شبان و روزان عبادت كنى و با توحيد كامل بميرى و فرض كنى كه خداى تعالى عذاب نمرود و شدّاد را بر تو فرود آورد آيا چه به خدا مىگويى آيا همانند حضرت امام سجاد ( ع ) مىگويى : « انا لا انسى اياديك » ش 82 ص 269 سطر 25 :

بدان كه حسد تنها بر نعمت متصوّر است وقتى خداى تعالى به برادرت نعمتى داد دو حالت متصور است :

اول : يا از آن نعمت بدت مىآيد و دوست ندارى كه زايل شود چه آنكه خودت بخواهى به آن نعمت برسى يا نخواهى ، اين حالت را حسد گويند .

دوم : دوست ندارى كه زايل شود و وجود و رواج آن نعمت را بد نمىدانى ، ولى براى خودت مثل آن نعمت را مىخواهى و به اين غبطه مىگويند ، و گاهى منافسه و مسابقه‌اش نامند ، امّا حالت اول را مطلقا چه اظهار كنى و چه اظهار نكنى و در دل نگهدارى ، مشهور علما قايل به حرمت آنند .

ولى از بعضى از اخبار استفاده مىشود كه اظهار ما في الضمير و امر قلبى حرام است نه آنكه انسان در دل حسد داشته باشد ولى در زبان و افعال مطابق آن كارى انجام ندهد در اين صورت معنايش اين است كه امر قلبى چون كارش دست خود آدم نيست معفو است .

با اندكى تصرف مرآة العقول باب حسد

يادداشت خاتمه كتاب

يادداشت خاتمه كتاب

شماره 83 ص 275 سطر 1 :

چرا اسماى حسنى گفته مىشود :

مراد بهترين اسماى است زيرا معناهايى را مشتمل است كه بعضى به صفات ذات بر مىگردند مثل عالم و قادر وحى و الله و بعضى به صفات فعل بر مىگردد مثل خالق و رزاق و بارى و مصور و بعضى افاده تمجيد و تقديس مىدهد مثل قدوس و غنى و واحد .