دستور الأخلاق في القرآن (آئين اخلاق در قرآن) (فارسى) — الصفحة ٨١٦
بدرفتارى با يتيم و فقير :
« از سخن باطل و بىاساس بپرهيزيد . »
حق‌پوشى :
حق‌پوشى :
« وَ لا تَكْتُمُوا الشَّهادَةَ وَ مَنْ يَكْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ » « 1 »
« شهادت را كتمان نكنيد و هركس آن را كتمان كند ، قلبش گنه‌كار است . »
« إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ » « 2 »
« كسانى كه دلايل روشن و وسايل هدايت را كه نازل كرده‌ايم ، بعد از بيان آن براى مردم در كتاب آسمانى كتمان مىكنند ، خدا آنها را لعنت مىكند ، ( نه تنها خدا ) بلكه همهء لعنت‌كنندگان نيز آنها را لعن مىكنند . »
بدگويى :
بدگويى :
« لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً » « 3 »
« خدا دوست نمىدارد كه بدگويى شود و عيب‌ها و اعمال زشت اشخاص با سخن برملا شود ، مگر كسى كه مظلوم واقع شده ، و خداوند سخنان را مىشنود و از نيت‌ها آگاه است . اگر نيكىهاى افراد را اظهار كنيد و يا مخفى نماييد ، مانعى ندارد ( به خلاف بدىها كه مطلقا جز در موارد استثنايى بايد كتمان شود ) و نيز اگر در برابر بدىهايى كه افراد به شما كرده‌اند ، راه عفو و بخشش را پيش گيريد ، بهتر است ، زيرا اين كار در حقيقت يك نوع كار الهى است كه با داشتن قدرت بر هرگونه انتقام بندگان شايستهء خود را مورد عفو قرار مىدهد . »
بدرفتارى با يتيم و فقير :
بدرفتارى با يتيم و فقير :
« فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ » « 4 »
( 1 ) - بقره ( 2 ) آيه 283 . ( 2 ) - بقره ( 2 ) آيه 159 . ( 3 ) - نساء ( 4 ) آيه‌هاى 149 - 148 . ( 4 ) - ضحى ( 93 ) آيه‌هاى 10 - 9 .