ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٩٠

( طلب آب براى شيرخوار )

پس ندائى آمد از ربَ السّمآء * كاى حُسين ايداده جان در راه ما

غم مخور بر شيرخواره اصغرت * كه گلويش پاره شد اندر بَرَت

او اگر محروم شد از آب و شير * گر بجاى آب شد مقتول تير

غَم مخور كاو را پرستارى كنيم * شير بدهميش نگهدارى كنيم

واگذار او را به ما و غَم مَدار * ما به از تو طالبيم اين شيرخوار

دايه از بهرش مهيّا كرده‌ايم * در جنانش شيرده آماده‌ايم

هاتفى دادش ندا از آسمان * كه مخور غم بر جفاى كوفيان

گر ندادش آب اين قوم شرير * بر گلوى وى زدندى نوك تير

ما بجاى آب شيرش ميدهيم * ما ز كوثر آب سيرش ميدهيم

دايه از بهرش مهيّا كرده‌ايم * شيرده اندر جنان آماده‌ايم

ز نوك تير حلق شيرخواره * ز گوشش تا به گوش گشت پاره

چون خون فوّاره زد از حلق و شارگ * گرفتى شاه با دست مبارك

فشاندش بر سماكين گوهر پاك * نمودم هديه بر سكّان افلاك

مقام خون يكتا گوهر من * بجز عرش تو نيست اى داور من

زمين شايستهء اين خون نبود * بجز عرش توام مأمون نبود

بگفت اين طفل كاخر شيرخوار است * به بينيد از عطش در احتضار است

نه او را جُرم يا تقصير باشد * نه اهل تير يا شمشير باشد

نميگويم بدست من دهيد اب * ز من گيريد و خود سازيد سيراب

جوابش را بنوك تير دادند * بكامش خون بجاى شير دادند