ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٨٩

نداى اسمانى سيّد الشّهدآء عليه السّلام را هنگام شهادت آن شيرخوار و ترجمهء ان )

اين چنين طفلى بميرد از عَطَش * بنگريدش از عطش بنموده غش

آنچنان از تشنگى پژمرده است * گوئيا جسمى است رُوحش مرده است

گر مرا مذنب شماريد اى سپاه * طفل را نبود بهر ملّت گناه

خاصه آنطفلى كه باشد شيرخوار * آن هم از سُوز عطش در احتضار

آن چنان از تشنگى افسرده بود * سَر به روى دوش باب افكنده بود

بود آنشه در خطاب و در كلام * ناگهان تيرى از آن قوم لئآم

خورد بر حلقوم اصغر بىدرنگ * پاره شد حلق وى از نوك خدنگ

( تير كين چونكرد در حلقش گزند * هر دو دست در گردن بابا فكند )

( يك تبسم كرد و بر رُخسار باب * يعنى اى بابا گذشتم من ز آب

شاه تير از حنجر اصغر كشيد * خون بسان ناودان از وى جهيد

گاه بر قنداقه ميماليد آن * كه فشاندى خون آن بر آسمان

كى خدا از لطف خود بنما قبول * اين كم قُربانى از آل رسُول

باش شاهد بر جفاى اين سپاه * در رهتت كشتند طفل بىگناه

از فصيل ناقهء صالح ترا * نيست كمتر نسَل آل مصطفى

رحمى كنيد اى ظالمان اين طفل بىشير مرا * آبى دهيد اين بچهء بىجُرم و تقصير مرا

گر من خطاكارم ولى اين طفل را نبود خطا * گيريد وز آبى تر كنيد كام ز جان سير مرا

بر روى دوشم بنگريد از تشنگى بنموده غَش * اللّه دريابيد اين بىبال دلگير مرا

از تشنگى بيجان شده از دست و پايم اوفتاد * رحمى كنيد افتادهء بىجان و تدبير مرا

نداى اسمانى سيّد الشّهدآء عليه السّلام را هنگام شهادت آن شيرخوار و ترجمهء ان )

نداى اسمانى سيّد الشّهدآء عليه السّلام را هنگام شهادت آن شيرخوار و ترجمهء ان )

فجعل الحسين عليه السّلام يبكى و يقول اللّهم احكم بيننا و بين قوم دعونا لينصرونا فقتلونا فنودى من الهوآء دعه يا حسين فانّ له مرضعا فى الجنّة .

سبط بن الجوزى