ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٨٨
يازده بيت از اوّل اين ابيات بر طريقهء گفته شده براى انكه بدانند كه ما هم‌مينوانيم بدينگونه بسرائيم
يازده بيت از اوّل اين ابيات بر طريقهء گفته شده براى انكه بدانند كه ما هم‌مينوانيم بدينگونه بسرائيم
يازده بيت از اوّل اين ابيات بر طريقهء گفته شده براى انكه بدانند كه ما هم‌مينوانيم بدينگونه بسرائيم
ولى چون مرضىّ اين حقير نيست و همچنين سه بيت از اواسط مضمونش‌غير معلوم بود ما بين دو هلال ثبت كردم تا علامت باشد
( عصر عاشورا شه عالى نَسَب * بود فكرش محوّ تشريفات رَبّ )
( عشق وصل حق مر او را بُرده بود * ليك از تأخير آن افسرده بود )
( آنچه لازم بود در طَى وصال * در عَمَل آورد مِن كِلَ الخِصال )
( بحر عشق اندر دلش جوشش نمود * دل بسوى هر طرف جنبش نمود )
( ( بر يمين گاهى نظر گه بر يسار * مينمودى گه بأصحاب كبار )
( تا ببيند لايق تشريف دوست * آخرين گوهَر چه باشد كو نكوست )
( ناگهان صوتى ضعيف اندر ضعيف * خورد بر گوشش كه اى باب شريف )
( گوهر نيك تو در گهواره است * گرچه طفل و شير پستان خواره است )
( تو مبينش طفل ذو الكفل است او * كفل رحمت اكبر الثّقل است او )
( اصغرش نامست ليكن اكبر است * حجّت كُبراى روز محشر است )
( شَه چو آواز على اصغر شنود * باز رُو بر خيمه‌گاه خود نمود )
گفت هان زينب بياور شيرخوار * تا بگيرم توشه از آن طفل زار
پس بخيمه رفت و بيرون شد به حال * در بغل بگرفته او را چون هلال
پس نمود آن طفل را تقديم شاه * شاه بر رخسار او كردى نگاه
ديد رنگش زرد همچون زعفران * از عطش مانده است او را نيمه‌جان
شَه بياوردش بميدان در زمان * تا مگر رحمى كنندش كوفيان
( شد سوار اشتر و كردى مقام * در بلندى تا كه بينندش تمام )
كرد او را بر سَرِ دستش بلند * گفت اى لشكر كجا باشد پسند