ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٨٥

ديدن زينب حُسين را برهنه از ان پيرهن

يكتن اندر بين هشتاد و چهار * هَر يكى نالد بنوعى زار زار

شاه را ديدند عازم بر جهاد * آتشى اندر دل ايشان فتاد

بر سَما راندند افغان و خروش * كيست تا بنمايد اين آتش خموش

كى شود خاموش اين افغان و شين * مانده باقى اين زنان را يك حسين

يك حُسين آن هم مصمم بر قتال * كيست بعد از او كفيل اين عيال

يكطرف زنهاى بى محَرم همه * يكطرف دشتى كه پُر از واهمه

يكطرف دشمن پى غارت‌گرى * دشمن خونخوار از ملّت بَرى

يكطرف خوف اسيرى در نظر * يكطرف آن داغهاشان بر جگر

يا رَب آن حالت بر آن شه چون گذشت * يا چسان آندم بر آن نسوان گذشت

آتشى از نو دوباره بر فروخت * كاندر آن آتش دل زينب بسوخت

سوخت آگه جانش از نار محن * كاز وى آنشه خواست كهنه پيرهن

گفت شاها كهنه پيراهن چرا * كهنه پيراهن تو را بر تن چرا

گفت اى خواهر مرا قوم دَغا * ميكشند امروز با تيغ جفا

بعد كشتن كينه را افزون كنند * جامه‌هايم از تنم بيرون كنند

خواهمش پوشم به زير جامه‌ها * تا مگر شايد كنند از او حَيا

كُهنه را شايد نسازند اعتنا * و اين تنم عريان نماند بر ثَرى

آه آه از بيحيائى آه آه * و از شقاوت تا چه جائى آه آه

زينب آندم اندكى دل خوش نمود * كاين لباس از وى نخواهد كس ربود

ليك چون شد بر سَرِ آن نعش پاك * ديد عريان پيكرش بر روى خاك

آه جان‌سوز از نهاد دِل كشيد * آه آه از جور اين قوم پليد