ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٨٠

( طلب آب نمودن ابو الفضل و مبارزهء انحضرت )

آل نَبى را از جوان و از پير * كردند يكسر طعمه‌هاى شمشير

دادند آب ما بنيزه و تير * كشتند ما را اينچنين بخوارى

فاصلهم يا ربّ حرّ النّار

گفت تشكر من سليل حيدرم * صَفدريرا وارث آن صفدرم

بىهراسم باك نارم از هَمَه * شبل كرَارم ندارم واهمه

گر زنم يكسر شما را سَر وَ دست * نايد اندر ضرب بازويم شكست

ليك اكنون نامدم از بهر جنگ * ورنه گيرم بر شماها كار تنگ

افكنم بر خاك چون برگ رزان * دست و سَر با تيغ چون برگ خزان

آمدم اكنون پى يك مشك آب * از براى كودكان بُو تراب

كودكان از تشنگى پَرپَرزنان * آن يكى غشكرده وان يك نيمه‌جان

كى رَوا باشد كنار نهر آب * تشنه جان بدهند آل بُو تراب

زنده باشم من ببينم كودكان * چون كبوتر از عطش پَرپَرزنان

پيش چشم طفلهاى بيگناه * بر زمين افتاده و دادرند آه

من چسان بينم كه طفل شيرخوار * از براى جُرعه‌اى در احتضار

نالهء طفلان مرا شرمندگيست * مرگ بهتر بهر من از زندگيست

غيرتم ديگر ندارد صَبر و تاب * پيش چشمم جان دهد از بهر آب

غيرتم چون بنگرد فلان پاك * از عطش هر لحظه ميغلطد به خاك

از شما اى ظالمان بىحساب * من نميخواهم بجُز يك مشك آب

فرض برخود كرده‌ام از بهر رَبّ * مشك آبى را بَرَم با هر سَبَب