ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ٧٩

مخمّس رجز يا نفس لا تخشى الخ

هان كه شد اى نفس دستانم جُدا * مژده باد اكنون برحمت از خدا

حاليا ديگر نباشد وقت ترس * چونكه دادى دست خود ديگر مترس

چون شدى بيدست اكنون مژده باد * مژده بادت مژدهء وصل مُراد

بهر بيدستى مخور غم كين خوشست « 1 » * حاليا مقصود را آرى بدست

خواستم تا دست حقّ آرم بدست * دادمش دست و شدم او جاى دست

مخمّس رجز يا نفس لا تخشى الخ

مخمّس رجز يا نفس لا تخشى الخ

اى نفس همّت كن بوقت يارى * هرچند دستى در بَدَن ندارى

هنگام جهدستى نه وقت زارى * از تير و شمشيرش چه باك دارى

يا نفس لا تخشى من الكفّار

اى نفس كوشش كن كه وقت اجراست * روز وصالت را طُلوع فجر است

از رفتن دستت ترا چه زجر است * گيرى ز بيدستى تو دست بارى

و ابشرى برحمت الجبّار

هرچند ما را از حَيواة فصل است * عبّاس شادى كن كه گاه وصل است

دار بقا دار جزا و اصل است * آن خوش كه با نيكان تو همجوارى

مع النّبىّ السيّد المختار

امروز كاين قوم از خدا بُريدند * شمشير بر آل نبى كشيدند

سرها جدا و سينه‌ها دريدند * افسوس كاز يك مشك آب جارى

قد قطعوا ببغيهم يسارى

( 1 ) ميشد بجاى اين مصراع بگوئيم : غم ز بيدستى مخور خوش باش و مست امّا كلمهء مست خارج از ادبست